๘. สุสัมมุฏฐสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“เยสํ ธมฺมา สุสมฺมุฏฺฐา ปรวาเทสุ นียเร

สุตฺตา เต นปฺปพุชฺฌนฺติ กาโล เตสํ ปพุชฺฌิตุนฺ”ติ.

เยสํ ธมฺมา อสมฺมุฏฺฐา ปรวาเทสุ น นียเร

เต สมฺพุทฺธา สมฺมทญฺญา จรนฺติ วิสเม สมนฺติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าบุคคลผู้ลืมเลือนธรรม

ย่อมถูกชักนำไปในวาทะของคนเหล่าอื่น

บุคคลเหล่านั้นหลับอยู่ยังไม่ตื่น

บัดนี้เป็นกาลที่บุคคลเหล่านั้นควรจะตื่น

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลผู้ไม่ลืมเลือนธรรม

ย่อมไม่ถูกชักนำไปในวาทะของคนเหล่าอื่น

บุคคลเหล่านั้นผู้รู้ดี รู้ชอบ

ย่อมดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอในที่ที่ไม่สม่ำเสมอ

สุสัมมุฏฐสูตรที่ ๘ จบ