๖. ชาครสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“กติ ชาครตํ สุตฺตา กติ สุตฺเตสุ ชาครา

กติภิ (๑) รชมาเทติ กติภิ ๑ ปริสุชฺฌตี”ติ.

ปญฺจ ชาครตํ สุตฺตา ปญฺจ สุตฺเตสุ ชาครา

ปญฺจภิ๖ รชมาเทติ ปญฺจภิ (๒) ปริสุชฺฌตีติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าเมื่อธรรมทั้งหลายตื่นอยู่ ธรรมประเภทไหนชื่อว่าหลับอยู่

เมื่อธรรมทั้งหลายหลับแล้ว ธรรมประเภทไหนชื่อว่าตื่นอยู่

บุคคลหมักหมมธุลีคือกิเลสเพราะธรรมประเภทไหน

บุคคลบริสุทธิ์เพราะธรรมประเภทไหน

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

เมื่ออินทรีย์ ๕ ตื่นอยู่ นิวรณ์ ๕ ชื่อว่าหลับอยู่

เมื่อนิวรณ์ ๕ หลับแล้ว อินทรีย์ ๕ ชื่อว่าตื่นอยู่

บุคคลหมักหมมธุลีคือกิเลสเพราะนิวรณ์ ๕

บุคคลบริสุทธิ์เพราะอินทรีย์ ๕

ชาครสูตรที่ ๖ จบ