๙. มานกามสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“น มานกามสฺส ทโม อิธตฺถิ

น โมนมตฺถิ อสมาหิตสฺส

เอโก อรญฺเญ วิหรํ ปมตฺโต

น มจฺจุเธยฺยสฺส ตเรยฺย ปารนฺ”ติ.

มานํ ปหาย สุสมาหิตตฺโต

สุเจตโส สพฺพธิ วิปฺปมุตฺโต

เอโก อรญฺเญ วิหรํ อปฺปมตฺโต

ส มจฺจุเธยฺยสฺส ตเรยฺย ปารนฺติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าบุคคลในโลกนี้ผู้มีมานะ(ความถือตัว)

ย่อมไม่มีการฝึกตนเอง

บุคคลผู้มีจิตไม่มั่นคงย่อมไม่มีความรู้

บุคคลผู้ไม่ประมาทอยู่ในป่าคนเดียว

ก็ไม่ถึงจุดจบแห่งความตาย

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลละมานะได้แล้ว มีใจมั่นคงดี

มีใจดี หลุดพ้นในธรรมทั้งปวง

เขาไม่ประมาท อยู่ในป่าคนเดียว

ก็ถึงจุดจบแห่งความตายได้

มานกามสูตรที่ ๙ จบ