พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · นฬวรรค
๘. สุสัมมุฏฐสูตร เล่ม ๑๕
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗–๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในนฬวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต นฬวรรค สุสัมมุฏฐสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๙–๙
๘ สุสัมมุฏฐสูตร
ว่าด้วยผู้ลืมเลือนธรรม
{๑๗} [๘] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
เทวดาผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งนั้นแลได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
เหล่าบุคคลผู้ลืมเลือนธรรมทั้งหลายย่อมถูกชักนำไปในวาทะของคนเหล่าอื่นได้ บุคคลเหล่านั้นชื่อว่าหลับอยู่ยังไม่ตื่น เวลานี้เป็นเวลาอันสมควรที่คนเหล่านั้นจะตื่นได้แล้วพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
{๑๘} เหล่าบุคคลผู้ไม่ลืมเลือนธรรมทั้งหลายย่อมไม่ถูกชักนำไปในวาทะของคนเหล่าอื่น บุคคลผู้รู้ดีทั้งหลายรู้ทั้วถึงโดยชอบแล้ว ย่อมประพฤติสมํ่าเสมอในหมู่สัตว์ผู้ประพฤติไม่สมํ่าเสมอ
๙. มานกามสูตร
ว่าด้วยการข้ามฝั่งแห่งเตมิกวัฏ
{๑๙} [๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
เทวดาผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งนั้นแลได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า
ในโลกนี้ การฝึกฝนตนเองย่อมไม่มีแก่บุคคลผู้เย่อหยิ่งถือตัว ความรู้ย่อมไม่มีแก่บุคคลผู้มีจิตใจไม่มั่นคง
จบ ๘. สุสัมมุฏฐสูตร