๙. อังกุรเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

[๒๕๕] จูฬเศรษฐีเปรตนั้นอันพระราชาทรงบูชาแล้วเป็นผู้งดงามยิ่งนัก ได้มาปรากฏเฉพาะพระพักตร์ของพระราชา แล้วกราบทูลว่า ‘ข้าพระองค์เป็นเทวดา มีฤทธิ์อย่างยอดเยี่ยมแล้ว ไม่มีมนุษย์ผู้มีฤทธิ์เสมอด้วยข้าพระองค์

[๒๕๖] ขอพระองค์ทรงทอดพระเนตรดูอานุภาพอันหาประมาณ มิได้ของข้าพระองค์นี้เถิด ซึ่งพระองค์ทรงถวายทานอัน จะนับมิได้แก่สงฆ์ แล้วอุทิศส่วนพระราชกุศลให้แก่ข้าพระองค์ด้วยทรงอนุเคราะห์ ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นเทพแห่งมนุษย์ ข้าพระองค์เป็นผู้อันพระองค์ซึ่งเลี้ยงดู พระอริยสงฆ์ด้วยไทยธรรมเป็นอันมากทำให้อิ่มหนำประจำ แล้ว บัดนี้ข้าพระองค์มีความสุขแล้ว ขอทูลลาไป,

จบ จูฬเสฏฐิเปตวัตถุที่ ๘

๙. อังกุรเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของอังกุรเปรต

(พราหมณ์พ่อค้าคนหนึ่งเห็นของทิพย์ออกจากมือรุกขเทวดา จึงเกิดความโลภขึ้น ได้บอกแก่อังกุรพาณิชว่า)

{๑๐๖}[๒๕๗] พวกเราผู้เที่ยวหาทรัพย์พากันไปยังแคว้นกัมโพชะเพื่อประโยชน์สิ่งใด เทพบุตรนี้เป็นผู้ที่ให้สิ่งที่เราอยากได้นั้น ได้ พวกเราจักนำเทพบุตรนี้ไปด้วย

[๒๕๘] พวกเราจะจับเทพบุตรนี้หรือบังคับเอาด้วยการวิงวอน หรือ ไม่ก็อุ้มขึ้นยานแล้วรีบนำไปสู่ทวารกนครโดยเร็ว

(อังกุรพาณิชได้ห้ามพราหมณ์พ่อค้านั้นว่า)

[๒๕๙] บุคคลอาศัยนั่งนอนที่ร่มเงาของต้นไม้ใด ไม่ควรหักราน กิ่งของตันไม้นั้น เพราะผู้ประทุษร้ายมิตรเป็นเป็นคนบาป

(พราหมณ์พ่อค้ากล่าวว่า)

[๒๖๐] บุคคลอาศัยนั่งนอนที่ร่มเงาของต้นไม้ใด แม้ลำต้นของต้นไม้นั้นก็พึงตัดได้ ถ้ามีความต้องการเช่นนั้น

(อังกุรพาณิชกล่าวว่า)

[๒๖๑] บุคคลอาศัยนั่งหรือนอนที่ร่มเงาของตันไม้ใด ไม่พึงหักราน แม้ใบของตันไม้นั้น เพราะคนที่ประทุษร้ายมิตรเป็นคนบาป

(พราหมณ์พ่อค้ากล่าวว่า)

[๒๖๒] บุคคลอาศัยนั่งหรือนอนที่ร่มเงาของต้นไม้ใด ต้นไม้นั้น พร้อมทั้งรากก็พึงถอนได้ ถ้ามีความต้องการเช่นนั้น

(อังกุรพาณิชกล่าวว่า)

[๒๖๓] ก็บุรุษได้พักอาศัยอยู่ในเรือนของบุคคลใดเพียงแค่คืนเดียว หรือได้ข้าวนํ้าในบุคคลใด ไม่พึงคิดชั่วต่อบุคคลนั้นแม้ด้วยใจ ความเป็นผู้กตัญญูสัตบุรุษสรรเสริญกันแล้ว[๒๖๔] บุคคลได้พักอาศัยอยู่ในเรือนของบุคคลใดแม้เพียงแค่ คืนเดียว ได้รับบำรุงด้วยข้าวและน้ำในบุคคลใด ก็ไม่พึงคิด ชั่วต่อบุคคลนั้นแม้ด้วยใจ บุคคลผู้มีมือที่ไม่ประทุษร้าย ย่อมแผดเผาบุคคลผู้ประทุษร้ายมิตรได้

[๒๖๕] ผู้ใดมีความดีที่เขาทำไวัให้ก่อน ภายหลังกลับเบียดเบียน เขาด้วยความชั่ว ผู้นั้นชื่อว่าถูกผู้มีมือเปียกชุ่มกำจัดแล้ว ย่อมไม่พบเห็นความเจริญทั้งหลาย

บุคคลใดประทุษร้ายบุคคลผู้ไม่ประทุษร้ายตอบ ซึ่งเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่มีกิเลสเครื่องยั่วยวน บาปกรรม ย่อมตามสนองเขาผู้เป็นพาลนั้นเอง เหมือนฝุ่นละออง ที่ถูกเป่าทวนลมไปย่อมปลิวกลับมาหาผู้เป่านั้นเองฉะนั้น(เมื่อรุกขเทวดาได้ฟังดังนั้นแล้วเกิดความโกรธต่อพราหมณ์นั้น จึงกล่าวว่า)

[๒๖๖] ไม่เคยมีเทวดาหรือมนุษย์หรืออิสรชนคนใดจะมาข่มเหง เราได้โดยง่าย เราเป็นเทวดาผู้มีฤทธิ์อย่างยอดเยี่ยมแล้ว เป็นผู้ไปไดัไกล สมบูรณ์ด้วยรัศมีและกำลัง(อังกุรพาณิชจึงถามรุกขเทวดานั้นว่า)

[๒๖๗] ฝ่ามือของท่านมีสีทองไปหมด มีสายธารแห่งวัตถุที่บุคคล อื่นปรารถนาจากนิ้วทั้ง ๕ เป็นที่ไหลออกแห่งวัตถุมีรสอร่อย วัตถุมีรสต่าง ๆ ย่อมไหลออกจากฝ่ามือของท่าน ข้าพเจ้า เข้าใจว่าท่านเป็นท้าวสักกะ(รุกขเทวดาตอบว่า)

[๒๖๘] เราไม่ใช่เทวดา ไม่ใช่คนธรรพ์ ไม่ใช่ท้าวสักกปุรินททะ ดูก่อนอังกุระ ท่านจงทราบว่าเราเป็นเปรต จุติจากโรรุวนครมาอยู่ที่ต้นไทรนี้

(อังกุรพาณิชถามว่า)

[๒๖๙] เมื่อก่อนท่านอยู่ในโรรุวนคร ท่านมีปกติอย่างไร มีความประพฤติอย่างไร ผลบุญสำเร็จที่ฝ่ามือของท่านเพราะพรหมจรรย์อะไร(รุกขเทวดาตอบว่า)

[๒๗๐] เมื่อก่อนเราเป็นช่างหูกอยู่ในโรรุวนคร เป็นคนกำพร้าเลี้ยงชีวิตโดยความลำบากนัก เราไม่มีอะไรจะให้ทาน

[๒๗๑] เรือนของเราอยู่ใกล้เรือนของอสัยหเศรษฐีซึ่งเป็นคนมีศรัทธา เป็นทานาธิบติ มีบุญได้ทำไว้แล้ว เป็นผู้ละอายต่อบาป[๒๗๒] พวกยาจกวณิพกซี่งมีโคตรต่าง ๆ กัน พากันไปที่บ้านของเรานั้น พวกเขาถามเราถึงเรือนของอสัยหเศรษฐีว่า

[๒๗๓]‘ขอความเจริญจงมีแก่ท่านทั้งหลาย พวกเราจะไปทางไหน ซึ่งเขาแจกทานกัน’เราถูกพวกยาจกวณิพกถามแล้ว

[๒๗๔] ได้ยกมือขวาชี้บอกเรือนของอสัยหเศรษฐีแก่ยาจกวณิพกเหล่านั้นว่า ‘ท่านทั้งหลายจงไปทางนี้ ความเจริญจักมีแก่ท่านทั้งหลาย เขาแจกทานกันอยู่ที่นั่น’[๒๗๕] เพราะเหตุนั้น ฝ่ามือของเราจึงให้สิ่งที่น่าปรารถนา เป็นที่ไหลออกแห่งวัตถุมีรสอร่อย ผลบุญสำเร็จที่ฝ่ามือของเราเพราะพรหมจรรย์นั้น

(อังกุรพาณิชถามว่า)

[๒๗๖] ได้ยินว่า ท่านไม่ได้ให้ทานแก่ใคร ๆ ด้วยมือทั้งสองของตน เป็นแต่เพียงอนุโมทนาทานของคนอื่น ‘ยกมือชี้บอกทางให้

[๒๗๗] เพราะเหตุนั้น ฝ่ามือของท่านจึงให้สิ่งที่น่าปรารถนา เป็นที่ไหลออกแห่งวัตถุมีรสอร่อย ผลบุญสำเร็จที่ฝ่ามือของท่านเพราะพรหมจรรย์นั้น

[๒๗๘] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ อสัยหเศรษฐีผู้เลื่อมใสได้ให้ทานด้วย มือทั้งสองของตน ละร่างกายมนุษย์แล้วไปทางทิศไหนหนอ

(รุกขเทวดาตอบว่า)

[๒๗๙] เราไม่รู้ทางไปหรือทางมาของอสัยหเศรษฐีผู้เป็นเจ้าของแห่งทาน ผู้มีรัศมีซ่านออกมาจากตน แต่เราได้ฟังมาใน สำนักของท้าวเวสสวัณว่าอสัยหเศรษฐีถึงความเป็นสหาย แห่งท้าวสักกะ(อังกุรพาณิชกล่าวว่า)

[๒๘๐] บุคคลควรทำความดีแท้ ควรให้ทานตามสมควร ได้เห็นฝ่ามืออันให้สิ่งที่น่าปรารถนาแล้ว ใครเล่าจักไม่ทำบุญ

[๒๘๑] เราไปจากที่นี้ถึงทวารกนครแล้ว จักเริ่มให้ทานอันจักนำ ความสุขมาให้เราแน่แท้

[๒๘๒] เราจักให้ข้าว นํ้า ผ้า เสนาสนะ บ่อนํ้า สระนํ้า และ สะพานทั้งหลายในที่เดินลำบากเป็นทาน

(อังกุรพาณิชถามว่า)

[๒๘๓] เพราะเหตุอะไร นิ้วมือของท่านจึงงอหงิก ปากของท่านจึงเบี้ยวและนัยน์ตาถลน ท่านได้ทำบาปกรรมอะไรไว้(เปรตนั้นตอบว่า)

[๒๘๔] เราถูกแต่งตั้งให้เป็นใหญ่ในทาน ในโรงทานของคฤหบดี ผู้มีรัศมี มีศรัทธา เป็นฆราวาสผู้ครองเรือน[๒๘๕] เห็นยาจกผู้มีความประสงค์ด้วยโภชนะมาที่โรงทานนั้น ได้หลบไปทำปากแบะอยู่ข้างหนึ่ง[๒๘๖] เพราะกรรมนั้น นิ้วของเราจึงงอหงิก ปากของเรา จึงเบี้ยวและนัยน์ตาจึงถลน เราได้ทำบาปกรรมนั้นไว้(อังกุรพาณิชถามว่า)

[๒๘๗] แน่ะบุรุษเลวทราม ท่านมีปากเบี้ยว นัยน์ตาถลนโดยชอบธรรมแล้ว เพราะท่านได้ทำการบุ้ยปากต่อทานของผู้อื่น[๒๘๘] ไฉนเล่า อสัยหเศรษฐีเมื่อจะให้ทานคือข้าว นํ้า ของเคี้ยว ผ้า และเสนาสนะ จึงมอบให้ผู้อื่นจัดแจง[๒๘๙] ก็เราไปจากที่นิ้ถึงทวารกนครแล้ว จักเริ่มให้ทานอันจักนำความสุขมาให้เราแน่แท้[๒๙๐] เราจักให้ข้าว นํ้า ผ้า เสนาสนะ บ่อนํ้า สระนํ้า และ สะพานทั้งหลายในที่เดินลำบากเป็นทาน

[๒๙๑] ก็อังกุรพาณิชกลับจากทะเลทรายนั้นไปถึงทวารกนคร แล้ว ได้เริ่มให้ทานอันจะนำความสุขมาให้

[๒๙๒] คือ ได้ให้ข้าว นํ้า ผ้า เสนาสนะ บ่อนํ้า สระนํ้า ด้วยจิตอันเลื่อมใส

[๒๙๓] ใครหิว ก็มากินตามชอบใจ ใครกระหาย ก็มาดื่มตามชอบใจ ใครจักนุ่งห่มผ้า ก็จงนุ่งห่ม ใครต้องการพาหนะสำหรับเทียมรถ จงเทียมพาหนะจากหมู่พาหนะนี้

[๒๙๔] ใครต้องการร่ม จงมาเอาร่มไป ใครต้องการของหอม จงมาเอาของหอมไป ใครต้องการดอกไม้ จงมาเอาดอกไม้ไป ใครต้องการรองเท้า จงมาเอารองเท้าไป, พวกช่างกัลบก พ่อครัวชาวมคธพากันป่าวร้องในเรือนของเรานั้น ดังนี้แล ตลอดเวลาทั้งตอนเย็นและตอนเช้า[๒๙๕] ผู้คนย่อมรู้เราว่า ‘อังกุระนอนเป็นสุข’ ดูก่อนสินธุกมาณพ ความจริง เรานอนเป็นทุกข์เพราะไม่ได้เห็นพวกยาจก

[๒๙๖] ผู้คนย่อมรู้เราว่า ‘อังกุระนอนเป็นสุข, ดูก่อนสินธุกมาณพ ความจริง เรานอนเป็นทุกข์ในเมื่อวณิพกมีน้อย

(สินธุกมาณพได้ฟังดังนั้นจึงกล่าวคาถาว่า)

[๒๙๗] ถ้าท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่กว่าชาวดาวดึงส์ และเป็นใหญ่ กว่าโลกทั้งปวงพึงให้พรท่าน ท่านเมื่อจะขอ จะขอพรเช่นไร

(อังกุรพาณิชกล่าวว่า)

[๒๙๘] ถ้าท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่กว่าชาวดาวดึงส์ พึงให้พรแก่เรา เราจะพึงขอพรว่า ‘เมื่อเราลุกขึ้นแต่เช้าในเวลาดวงอาทิตย์ขึ้น ขอภักษาหารอันเป็นทิพย์และพวกยาจก ผู้มีศีลพึงปรากฏมี[๒๙๙] เมื่อเราให้ทานอยู่ ขออย่าให้ไทยธรรมสิ้นไป ครั้นเราให้ทานนั้นแล้ว ขออย่าให้เราเดือดร้อนในภายหลัง เมื่อกำลังให้ทาน ก็ขอให้เราทำจิตให้เลื่อมใสไว้’ เราจะขอพรกะท้าวสักกะอย่างนี้(โสณกบุรุษกล่าวเตือนอังกุรพาณิชว่า)

[๓๐๐] บุคคลไม่พึงให้ทรัพย์ทั้งหมดแก่บุคคลอื่น ควรให้ทาน พอเหมาะแก่ทรัพย์ และควรรักษาทรัพย์ไว้ เพราะว่าทรัพย์เท่านั้นประเสริฐกว่าทาน ตระกูลทั้งหลายย่อมตั้งอยู่ไม่ได้เพราะการให้ทานเกินประมาณ[๓๐๑] บัณฑิตย่อมไม่สรรเสริญการไม่ให้และการให้เกินประมาณ เพราะเหตุนั้นแล ทรัพย์เท่านั่นประเสริฐกว่าทาน บุคคลพึงประพฤติโดยพอเหมาะ นี้เป็นธรรมเนียม ของผู้เป็นปราชญ์(อังกุรพาณิชกล่าวว่า)

[๓๐๒] ดูก่อนชาวเราทั้งหลาย ดีหนอ เราพึงให้ทานแล ด้วยว่า สัตบุรุษผู้สงบแล้วทั้งหลายพึงคบหาเรา เราพึงยังความประสงค์ของวณิพกทั้งปวงให้เต็ม เลี้ยงดูให้อิ่มหนำ เหมือนฝนยังที่ลุ่มทั้งหลายให้เต็มฉะนั้น

[๓๐๓] สีหน้าของบุคคลใดย่อมผ่องใสเพราะเห็นพวกยาจก บุคคลนั้นครั้นให้ทานแล้วย่อมดีใจ นี้แหละคือความสุข ของผู้อยู่ครองเรือน[๓๐๔] สีหน้าของบุคคลใดย่อมผ่องใสเพราะเห็นพวกยาจก บุคคลนั้นครั้นให้ทานแล้วย่อมดีใจ นี้แหละคือความสำเร็จผลแห่งยัญ[๓๐๕] ก่อนแต่ให้ก็มีใจเบิกบาน เมื่อกำลังให้ก็ทำจิตให้ผ่องใส ครั้นให้แล้วก็มีใจเบิกบาน นี้แหละคือความสำเร็จผลแห่งยัญ(พระสังคีติกาจารย์กล่าวเพื่มเติมหลายคาถา ความว่า)

[๓๐๖] ในเรือนของอังกุรพาณิชผู้มุ่งบุญ เขาให้โภชนะแก่หมู่ชน วันละ ๖๐,๐๐๐ เล่มเกวียนเป็นประจำ

[๓๐๗] พ่อครัว ๓,๐๐๐ คนผู้มีต่างหูอันวิจิตรด้วยแก้วมุกดาและแก้วมณี เป็นผู้ขวนขวายในการให้ทาน เข้าไปอาศัยอังกุรพาณิชเลี้ยงชีพ[๓๐๘] พวกคนหนุ่ม ๖๐,๐๐๐ คนผู้มีต่างหูอันวิจิตรด้วยแก้ว มุกดา และแก้วมณี ช่วยกันผ่าฟืนสำหรับหุงอาหารในมหาทาน ของอังกุรพาณิชนั้น[๓๐๙] พวกผู้หญิง ๑๖,๐๐๐ คนผู้ประดับด้วยเครื่องอลังการพร้อมสรรพช่วยกันบดเครื่องเทศสำหรับปรุงอาหารในมหาทาน ของอังกุรพาณิชนั้น

[๓๑๐] พวกผู้หญิงอีก ๑๖,๐๐๐ คนผู้ประดับด้วยเครื่องอลังการ พร้อมสรรพถือทัพพีเข้าไปยืนคอยรับใช้ในมหาทานของอังกุรพาณิชนั้น[๓๑๑] อังกุรพาณิชนั้นได้ให้ทานเป็นอันมาก ได้ให้ทานโดยประการต่าง ๆ มาตลอดกาลนาน คือ ให้โดยเคารพด้วยมือตนเองและทำความยำเกรงบ่อย ๆ[๓๑๒] อังกุรพาณิชยังมหาทานให้เป็นไปแล้วสิ้นเดือน สิ้นปักษ์ สิ้นฤดู และสิ้นปีเป็นอันมากตลอดกาลนาน

[๓๑๓] อังกุรพาณิชนั้นให้ทานและทำการบูชามาเป็นเวลานานอย่างนี้แล้ว ครั้นละร่างมนุษย์แล้วได้ไปเกิดในดาวดึงส์[๓๑๔] อินทกมาณพได้ถวายอาหารทัพพีหนึ่งแด่พระอนุรุทธเถระ ครั้นละร่างมนุษย์แล้วได้ไปเกิดในดาวดึงส์เหมือนกัน[๓๑๕] แต่อินทกเทพบุตรรุ่งเรืองยิ่งกว่าอังกุรเทพบุตรโดยฐานะ๑๐ อย่าง คือ รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะอันน่ารื่นรมย์ใจ[๓๑๖] อายุ ยศ วรรณะ สุข และความเป็นใหญ่ อินทกเทพบุตร รุ่งเรืองยิ่งกว่าอังกุรเทพบุตรโดยฐานะ ๑๐ อย่างนี้แล(พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า)

ดูก่อนอังกุระ ท่านก็ให้มหาทานมาเป็นเวลานาน ไฉนจึงนั่งไกลนัก เชิญมาใกล้ ๆ ตถาคตเกิด

[๓๑๗] เมื่อพระพุทธเจ้าผู้เป็นอุดมบุรุษประทับอยู่ที่บัณฑุกัมพล ศิลาอาสน์ ภายใต้ต้นปาริฉัตตกพฤกษ์ ณ ภพดาวดึงส์

[๓๑๘] ครั้งนั้น เทวดาในหมื่นโลกธาตุพาอันมาชุมนุมนั่งเฝ้าพระสัมพุทธเจ้าผู้ประทับอยู่บนยอดเขา

[๓๑๙] ไม่มีเทวดาองค์ใดที่รุ่งโรจน์เกินกว่าพระสัมพุทธเจ้าด้วยรัศมี พระสัมพุทธเจ้าเท่านั้นย่อมรุ่งโรจน์เกินหมู่เทวดาทั้งปวง[๓๒๐] ครั้งนั้น อังกุรเทพบุตรนี้นั่งอยู่ไกล ๑๒ โยชน์จากที่ประทับ ส่วนอินทกเทพบุตรนั่งอยู่ใกล้พระสัมพุทธเจ้า รุ่งเรืองกว่าอังกุรเทพบุตร[๓๒๑] พระสัมพุทธเจ้าทอดพระเนตร เห็นอังกุรเทพบุตรกับอินทกเทพบุตรแล้ว เมื่อจะทรงยกย่องพระทักขิไณยบุคคล จึงได้ตรัสพระพุทธวจนะนี้ว่า[๓๒๒] ดูก่อนอังกุระ ท่านก็ให้มหาทานมาเป็นเวลานาน ไฉนจึงนั่งไกลนัก เชิญมาใกล้ ๆ ตถาคตเถิด

[๓๒๓] อังกุรเทพบุตรถูกพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้อบรมพระองค์ แล้วทรงตักเตือน ได้กราบทูลว่า‘ข้าพระองค์จะได้ประโยชน์ อะไรจากทานที่ว่างเปล่าจากทักขิไณยบุคคล,[๓๒๔] อินทกเทพบุตรนี้ให้ทานนิดหน่อย ยังรุ่งเรืองยิ่งกว่าข้าพระองค์ เหมือนดวงจันทร์ในหมู่ดาวฉะนั้น

(อินทกเทพบุตรทูลว่า)

[๓๒๕] พืชพันธุที่บุคคลหว่านลงในนาดอน แม้จะมากมาย ผลก็ย่อมไม่ไพบูลย์ ทั้งไม่ทำให้ชาวนาปลื้มใจได้ ฉันใด

[๓๒๖] ทานที่บุคคลตั้งไวัในบุคคลผู้ทุศีลถึงจะมาก ผลก็ย่อมไม่ไพบูลย์ ทั้งไม่ทำให้ทายกปลื้มใจได้ ฉันนั้นเหมือนกัน

[๓๒๗] พืชที่บุคคลหว่านลงในนาดี แม้จะน้อย เมื่อสายฝนตกลงมาสมํ่าเสมอ ผลย่อมทำให้ชาวนาปลื้มใจได้ แม้ฉันใด[๓๒๘] ทานที่บุคคลบริจาคแล้วในท่านผู้มีศีล มีคุณความดี ผู้คงที่ แม้จะน้อย บุญก็ย่อมมีผลมาก ฉันนั้นเหมือนฉัน[๓๒๙] ทานอันบุคคลให้แล้วในเขตใดมีผลมาก ควรเลือกให้ในเขตนั้น ทายกเลือกให้ทานแล้วย่อมไปสู่สวรรค์[๓๓๐] ทานที่เลือกให้พระสุคตเจ้าทรงสรรเสริญ ทานที่ทายกให้แล้วในทักขิไณยบุคคลผู้มีอยู่ในโลกนี้ย่อมมีผลมากเหมือน พืชที่หว่านลงในนาดีฉะนั้น

จบ อังกุรเปตวัตถุที่ ๙

๑๐. อุตตรมาตุเปติวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของอุตตรมาตุเปรต

{๑๐๗}[๓๓๑] นางเปรตผู้มีผิวพรรณน่าเกลียด มองดูน่ากลัว เข้าไปหาภิกษุนั้นผู้นั่งอยู่ในที่พักกลางวัน ริมฝั่งแม่นํ้าคงคา[๓๓๒] ก็นางเปรตนั้นมีผมยาวห้อยลงมาจนถึงพื้นดิน คลุมร่างด้วยผม ได้กล่าวกะภิกษุผู้เป็นสมณะนั้นว่า

[๓๓๓] ตลอดเวลา ๕๕ ปีตั้งแต่ตายมาแล้ว ดิฉันยังไม่ได้กินข้าว และนํ้าเลยแม้แต่น้อย ขอท่านจงให้นํ้าดื่มแก่ดิฉันผู้หิวกระหายด้วยเถิด