๑๐. อุตตรมาตุเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

[๓๒๗] พืชที่บุคคลหว่านลงในนาดี แม้จะน้อย เมื่อสายฝนตกลงมาสมํ่าเสมอ ผลย่อมทำให้ชาวนาปลื้มใจได้ แม้ฉันใด[๓๒๘] ทานที่บุคคลบริจาคแล้วในท่านผู้มีศีล มีคุณความดี ผู้คงที่ แม้จะน้อย บุญก็ย่อมมีผลมาก ฉันนั้นเหมือนฉัน[๓๒๙] ทานอันบุคคลให้แล้วในเขตใดมีผลมาก ควรเลือกให้ในเขตนั้น ทายกเลือกให้ทานแล้วย่อมไปสู่สวรรค์[๓๓๐] ทานที่เลือกให้พระสุคตเจ้าทรงสรรเสริญ ทานที่ทายกให้แล้วในทักขิไณยบุคคลผู้มีอยู่ในโลกนี้ย่อมมีผลมากเหมือน พืชที่หว่านลงในนาดีฉะนั้น

จบ อังกุรเปตวัตถุที่ ๙

๑๐. อุตตรมาตุเปติวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของอุตตรมาตุเปรต

{๑๐๗}[๓๓๑] นางเปรตผู้มีผิวพรรณน่าเกลียด มองดูน่ากลัว เข้าไปหาภิกษุนั้นผู้นั่งอยู่ในที่พักกลางวัน ริมฝั่งแม่นํ้าคงคา[๓๓๒] ก็นางเปรตนั้นมีผมยาวห้อยลงมาจนถึงพื้นดิน คลุมร่างด้วยผม ได้กล่าวกะภิกษุผู้เป็นสมณะนั้นว่า

[๓๓๓] ตลอดเวลา ๕๕ ปีตั้งแต่ตายมาแล้ว ดิฉันยังไม่ได้กินข้าว และนํ้าเลยแม้แต่น้อย ขอท่านจงให้นํ้าดื่มแก่ดิฉันผู้หิวกระหายด้วยเถิด

(ภิกษุนั้นกล่าวว่า)

[๓๓๔] แม่นํ้าคงคานี้มีน้ำเย็นสะอาด ไหลมาจากป่าหิมพานต์ ท่านจงตักเอานํ้าจากแม่นํ้าคงคานั้นดื่มเถิด จะมาขอนํ้า กะเราทำไม(นางเปรตกล่าวว่า)

[๓๓๕] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ถ้าดิฉันตักนํ้าในแม่นํ้าคงคานี้เองได้ไซร้ นํ้านั้นก็จะกลับกลายเป็นเลือดปรากฏแก่ดิฉัน เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงขอน้ำจากท่าน(ภิกษุนั้นถามว่า)

[๓๓๖] ท่านได้ทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้หรือ นํ้าในแม่นํ้าคงคากลับกลายเป็นเลือดปรากฏแก่ท่านเพราะวิบากแห่งกรรมอะไร(นางเปรตนั้นกล่าวว่า)

[๓๓๗-๓๓๘] ดิฉันมีบุตรคนหนี่งชื่ออุตตระ เป็นอุบาสกมีศรัทธา เขาได้ถวายจีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัย แก่สมณะทั้งหลาย โดยที่ดิฉันไม่พอใจ ดิฉันถูกความตระหนี่ครอบงำแล้วได้ด่าเขาไปว่า[๓๓๙]‘เจ้าอุตตระ การที่เจ้าให้จีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และ คิลานปัจจัยแก่สมณะทั้งหลายโดยที่ฉันไม่พอใจ[๓๔๐] ข้อนั้นจงกลายเป็นเลือดปรากฏแก่เจ้าในปรโลก,' เพราะวิบากแห่งกรรมนั้น นํ้าในแม่นํ้าคงคาจึงกลายเป็นเลือด ปรากฏแก่ดิฉัน

จบ อุตตรมาตุเปติวัตถุที่ ๑๐

๑๑. สุตตเปตวัตถุ

ว่าด้วยคนไปอยู่กับเปรต

(หญิงคนหนึ่งไปอยู่กินกับเวมานิกเปรต ๗๐๐ ปี เกิดความเบื่อหน่าย จึงกล่าวกะเวมานิกเปรตนั้นว่า)

{๑๐๘}[๓๔๑] เมื่อก่อน ฉันถูกภิกษุนักบวชรูปหนึ่งเข้าไปขอด้าย จึงได้ถวายด้ายท่านไป วิบากแห่งการถวายด้ายนั้น ทำให้ ฉันได้เสวยผลอันไพบูลย์อย่างนี้ และผ้ามากมายหลายโกฏิ ก็เกิดขึ้นแก่ฉัน[๓๔๒] วิมานนี้ก็เกลื่อนกล่นไปด้วยดอกไม้ น่ารื่นรมย์ มีจิตรกรรมเป็นอเนก เพียบพร้อมไปด้วยเทพบุตรเทพธิดาผู้เป็นบริวาร ฉันนั้นใช้สอยนุ่งห่มตามชอบใจถึงเพียงนี้ โภคทรัพย์ มากมายก็ไม่หมดสิ้นไป[๓๔๓] ฉันได้รับความสุขความสำราญโนวิมานนี้เพราะอาศัยวิบากแห่งกรรมนั้น ฉันได้กลับไปยังมนุษยโลกแล้วจักทำบุญให้มากขึ้น ข้าแต่ลูกเจ้า ขอท่านได้โปรดนำฉันไป สู่ถิ่นมนุษย์อย่างเดิมเถิด(เวมานิกเปรตนั้นกล่าวว่า)

[๓๔๔] ท่านมาอยู่ในวิมานนี้ถึง ๗๐๐ ปีแล้ว จักเป็นคนแก่เฒ่า ในมนุษยโลกนั้น และพวกญาติของท่านก็ตายกันไป หมดแล้ว ท่านไปจากเทวโลกนี้แล้วจักทำอะไรได้ใน มนุษยโลกนั้น