arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ · อุพพรีวรรค

๗. ธนปาลเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๐๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๓ ในอุพพรีวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ อุพพรีวรรค ธนปาลเปตวัตถุ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๒๕–๒๒๕

หน้า ๒๒๕

๗. ธนปาลเสฏเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของธนปาลเสฏฐีเปรต

(พวกพ่อค้าถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๐๔}[๒๒๗] ท่านเป็นผู้เปลือยกาย มีวรรณะเลวทราม ซูบผอม มีตัวสะพรั่งไปด้วยเสันเอ็น มีแต่กระดูกซี่โครง แน่ะเพื่อนยาก ท่านเป็นใครหนอ(เปรตนั้นตอบว่า)

[๒๒๘] ข้าแต่ท่านผู้เจริญทั้งหลาย ข้าพเจ้าเป็นเปรต ทุกข์ยากเกิดอยู่ในยมโลก ทำบาปกรรมเข้าไว้ จึงต้องจากโลกนี้ ไปสู่เปตโลก(พวกพ่อค้าถามว่า)

[๒๒๙] เมื่อก่อนท่านทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้หรือ ท่านต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลกเพราะวิบากแห่งกรรมอะไร(เปรตนั้นตอบว่า)

[๒๓๐] มีนครของพวกพระราชาแคว้นทสันนะ ปรากฏชื่อว่านครเอรกัจฉะ เมื่อก่อนข้าพเจ้าเป็นเศรษฐีอยู่ในนครนั้น ผู้คนเรียกข้าพเจ้าว่าธนปาลเศรษฐี[๒๓๑] ข้าพเจ้ามีเงิน ๘๐ เล่มเกวียน ทองคำ แก้วมุกดา แก้วไพฑูรย์ ก็มีมากมายเหลือที่จะนับ

[๒๓๒] ถึงแม้ข้าพเจ้าจะมีทรัพย์มากมายถึงเพียงนั้น ก็ไม่รักที่จะให้ทาน ปีดประตูแล้วจึงบริโภคอาหารด้วยคิดว่า ‘พวกยาจกอย่าได้เห็นเรา,

จบ ๗. ธนปาลเปตวัตถุ