๑๔. โภคสังหรเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๓. อักขรุกขเปตวัตถุ

ว่าด้วยเทวดาเตือนอุบาสก

(ภุมมเทวดาองค์หนึ่งได้กล่าวเตือนอุบาสกคนหนึ่งว่า)

{๑๓๓}[๘๐๐] บุคคลให้สิ่งใด ผลจะเป็นสิ่งนั้นก็หาไม่ เพราะฉะนั้น ท่านจงให้ทาน บุคคลให้ทานแล้ว ย่อมข้ามพ้นทุกข์ทั้งสอง จะประสบสุขทั้งสอง ท่านทั้งหลายจงตื่นเถิด อย่าได้ประมาทเลย

จบ อักขรุกขเปตวัตถุที่ ๑๓

๑๔. โภคสังหรเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตรวบรวมโภคะ

(ในเวลากลางคืน หญิงเปรต ๔ ตนถูกทุกข์ครอบงำ จึงพากันร้องไห้ รำพันด้วยเสียงดังอย่างน่ากลัวว่า)

{๑๓๔}[๘๐๑] พวกเรารวบรวมโภคทรัพย์ไวัโดยชอบธรรมบ้าง โดยไม่ชอบธรรมบ้าง แต่คนอื่น ๆ กลับได้ใช้สอยโภคทรัพย์เหล่านั้น ส่วนพวกเรามีแต่ส่วนแห่งทุกข์

จบ โภคสังหรเปตวัตถุที่ ๑๔

๑๕. เสฏฐิปุตตเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตผู้เป็นบุตรเศรษฐี

(พระศาสดาได้ตรัสพระคาถาที่เปรต ๔ ตนปรารภจะกล่าวตนละคาถา ให้บริบูรณ์กะพระเจ้าปเสนทิโกศลว่า){๑๓๕}[๘๐๒] เมื่อพวกเราพากันหมกไหม้อยู่ในนรก ๖๐,๐๐๐ ปีก็เต็ม บริบูรณ์โดยประการทั้งปวง เมื่อไรที่สุดจักมี[๘๐๓] ที่สุดไม่มี ที่สุดจักมีแต่ที่ไหน ที่สุดย่อมไม่ปรากฏ แน่ะท่านผู้นิรทุกข์ เพราะเรากับท่านได้ทำบาปกรรมไว้[๘๐๔] พวกเรา เมื่อไทยธรรมมีอยู่ ก็ไม่ยอมให้ทาน จึงเป็นอยู่อย่างลำบาก ทั้งที่ไทยธรรมก็มีอยู่ พวกเราก็มิได้ทำ ที่พึ่งแก่ตน[๘๐๕] เรานั้นไปจากเปตโลกนี้ได้กำเนิดเป็นมนุษย์แล้ว จักเป็นผู้รู้ความประสงค์ของผู้ขอ สมบูรณ์ด้วยศีล ทำกุศลให้มากแน่นอน

จบ เสฏฐิปุตตเปตวัตถุที่ ๑๕