๘. คูถขาทิกเปตวัตถุ ที่ ๑ เล่ม ๒๖

[๗๖๓] เปรตผู้เป็นพระราชบุตรเสวยทุกข์เป็นอันมากในนรกนั้นหลายปี จุติจากนรกแล้วมาเกิดเป็นเปรตผู้อดอยาก หิวโหยอีก

[๗๖๔] บุคคลรู้โทษอันเกิดเพราะอำนาจแห่งความมัวเมาในความเป็นใหญ่อย่างนี้แล้ว พึงละความมัวเมาในความเป็นใหญ่ เสียแล้วพึงประพฤติอ่อนน้อมต่อผู้ควรอ่อนน้อม[๗๖๕] ผู้ใดมีความเคารพในพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ ผู้นั้นเป็นผู้น่าสรรเสริญในปัจจุบัน ผู้มีปัญญานั้น หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงสวรรค์ได้

จบ ราชปุตตเปตวัตถุที่ ๗

๘. ปฐมคูถขาทกเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตกินคูถ สูตรที่ ๑

(พระมหาโมคคัลลานเถระได้ถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๒๘}[๗๖๖] ท่านเป็นใครกัน โผล่ขึ้นจากหลุมคูถมายืนให้เราเห็นอยู่ ท่านส่งเสียงครวญครางไปทำไมเล่า ท่านคงมีการกระทำ ที่ชั่วช้าเป็นแน่(เปรตนั้นตอบว่า)

[๗๖๗] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นเปรต เข้าถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำบาปกรรมไว้จึงต้องจากโลกนี้เข้าถึงเปตโลก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

[๗๖๘] ท่านทำกรรมชั่วอะไรเข้าไว้ด้วยกาย วาจา ใจหรือ ท่านได้ประสบทุกข์เช่นนี้เพราะผลแห่งกรรมอะไร

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๗๖๙] ชาติก่อน มีภิกษุรูปหนึ่งเป็นเจ้าอาวาสอยู่ในวิหารของข้าพเจ้า ท่านมีปกติริษยา ตระหนี่ตระกูล มีใจกระด้าง ชอบยกโทษด่าว่าภิกษุอาคันตุกะทั้งหลายที่ เรือนของข้าพเจ้า[๗๗๐] ข้าพเจ้าฟังคำของภิกษุนั้นแล้ว ก็ได้ด่าว่าพวกภิกษุทั้งหลาย เพราะผลแห่งกรรมนั้น ข้าพเจ้าจึงต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

[๗๗๑] กุลุปกภิกษุของท่านไมใช่มิตรแท้ แต่มาโดยรูปของมิตร เป็นคนมีปัญญาทราม หลังจากตายไปแล้วได้ไปสู่คติไหนหนอ

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๗๗๒] ข้าพเจ้ายืนอยู่บนศีรษะของภิกษุผู้มีบาปกรรมนั้น กุลุปกภิกษุนั้นไปเกิดเป็นเปรตบริวารของข้าพเจ้า

[๗๗๓] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ชนเหล่าอื่นถ่ายมูตรคูถลงในเว็จนี้ มูตรคูถนั้นเป็นอาหารของข้าพเจ้า และข้าพเจ้ากินมูตรคูถ นั้นแล้วก็ถ่ายมูตรคูถสิ่งใดลงไป กุลุปกเปรตนั้นก็เลี้ยงชีพ ด้วยมูตรคูถนั้น

จบ ปฐมคูถขาทกเปตวัตถุที่ ๘

๙. ทุติยคูถขาทกเปติวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของนางเปรตกินคูถ สูตรที่ ๒

(พระมหาโมคคัลลานเถระได้ถามนางเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๒๙}[๗๗๔] ท่านเป็นใครกัน โผล่ขึ้นจากหลุมคูถมายืนให้เราเห็นอยู่ ท่านส่งเสียงครวญครางไปทำไมเล่า ท่านคงมีการกระทำ ที่ชั่วช้าเป็นแน่

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๗๗๕] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นนางเปรต เข้าถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะได้ทำบาปกรรมไว้ จึงต้องจากโลกนี้เข้าถึงเปตโลก

[๗๗๖-๗๘๑] (ข้อความต่อไป เหมือนในปฐมคูถขาทกเปตวัตถุข้างต้น)

จบ ทุติยคูถขาทกเปติวัตถุที่ ๙