๗. ราชปุตตเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

[๗๔๘] ครั้นจุติจากความเป็นมนุษย์ไปจากโลกนี้สู่ปรโลกแล้ว เกิดเป็นเปรต ไม่ปรากฏตัว ร้องประกาศกรรมชั่วของตน ที่ได้ทำไวัในกาลก่อนว่า[๗๔๙] ทั้งที่พระทักขิไณยบุคคลก็มีอยู่เป็นอันมาก และไทยธรรมก็ตั้งอยู่ใกล้ ๆ พวกเราก็ยังไม่อาจที่จะทำบุญอันนำความสุขมาให้แม้สักเล็กน้อย แล้วทำตนให้มีความสวัสดีได้[๗๕๐] อะไรจะต่ำทรามไปกว่ากามนั้น พวกเราจุติจากราชตระกูลแล้วไปเกิดในเปตติวิสัย เพียบพร้อมไปด้วยความหิวและความกระหาย[๗๕๑] เมื่อก่อนเคยเป็นเจ้าของในที่ใดในโลกนี้ ย่อมไม่ได้เป็นเจ้าของในที่นั้นอีก มนุษย์ทั้งหลายมีขึ้นมีลง ย่อมตายเพราะความหิวและความกระหาย[๗๕๒] นรชนรู้โทษที่เกิดด้วยอำนาจความถือตัวว่าเป็นใหญ่อย่างนี้แล้ว ละความเมาในความเป็นใหญ่ได้แล้วพึงไปสู่สวรรค์ นรชนผู้มีปัญญานั้นหลังจากตายไปย่อมเข้าถึงสวรรค์ได้

จบ กุมารเปตวัตถุที่ ๖

๗. ราชปุตตเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตราชบุตร

{๑๒๗}[๗๕๓] ผลแห่งกรรมทั้งหลายที่พระราชโอรสทำไว้ในชาติก่อน พึงย่ำยีหัวใจเพราะเหตุแห่งรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ อันน่ารื่นรมย์ใจ

[๗๕๔] พระราชโอรสนั้นเสวยการฟ้อนรำ ขับร้อง ความยินดี ความสนุกสนานเป็นอันมาก เสด็จเที่ยวไปในสวนแล้ว เข้าไปสู่พระนครราชคฤห์[๗๕๕] ได้ทรงเห็นพระปัจเจกพุทธเจ้านามว่าสุเนตตะ ผู้ฝึกฝนตนแล้ว มีจิตตั้งมั่น มักน้อย สมบูรณ์ด้วยหิริ ยินดีในอาหารเฉพาะที่มีอยู่ในบาตร ได้มาด้วยการบิณฑบาต[๗๕๖] จึงเสด็จลงจากคอช้างแล้วตรัสถามว่า‘ได้อะไรมาบ้าง พระคุณเจ้า, ทรงคว้าบาตรของพระปัจเจกพุทธเจ้า แล้วยกขึ้นสูง[๗๕๗] ทรงทุ่มลงที่พื้นจนแตก ทรงพระสรวล แล้วหลีกไปพลาง ตรัสว่า ‘เราเป็นพระราชโอรสของพระเจ้ากิตวะ ภิกษุเอ๋ย ท่านจักทำอะไรเราได้,[๗๕๘] วิบากอันเผ็ดร้อนแห่งกรรมที่หยาบช้านั้นจึงได้ตกแก่พระราชโอรส ทำให้เสวยทุกข์อึดอัดอยูในนรก

[๗๕๙] พระราชโอรสผู้ทำบาปหยาบช้าไว้ได้ประสบทุกข์สาหัสอยู่ ในนรกถึง ๘๔๐,๐๐๐ ปี ๖ รอบ

[๗๖๐] ผู้เป็นพาลนั้นนอนหงายบ้าง นอนคว่ำบ้าง นอนตะแคงซ้ายบ้าง นอนตะแคงขวาบ้าง เท้าชี้ขึ้นข้างบนบ้าง หมกไหม้อยู่สิ้นกาลนาน[๗๖๑] ทำบาปหยาบช้าไว้จึงได้ประสบทุกข์สาหัสอยู่ในนรกหลาย พันหลายหมื่นปีเป็นอันมาก

[๗๖๒] บุคคลผู้มีการกระทำอันชั่วช้า กระทบกระทั่งพระฤๅษีผู้ไม่ประทุษร้ายต่อผู้ประทุษร้าย มีวัตรอันงาม ย่อมได้ เสวยทุกข์อันเผ็ดร้อนอย่างยิ่งเห็นปานนี้แล

[๗๖๓] เปรตผู้เป็นพระราชบุตรเสวยทุกข์เป็นอันมากในนรกนั้นหลายปี จุติจากนรกแล้วมาเกิดเป็นเปรตผู้อดอยาก หิวโหยอีก

[๗๖๔] บุคคลรู้โทษอันเกิดเพราะอำนาจแห่งความมัวเมาในความเป็นใหญ่อย่างนี้แล้ว พึงละความมัวเมาในความเป็นใหญ่ เสียแล้วพึงประพฤติอ่อนน้อมต่อผู้ควรอ่อนน้อม[๗๖๕] ผู้ใดมีความเคารพในพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ ผู้นั้นเป็นผู้น่าสรรเสริญในปัจจุบัน ผู้มีปัญญานั้น หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงสวรรค์ได้

จบ ราชปุตตเปตวัตถุที่ ๗

๘. ปฐมคูถขาทกเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตกินคูถ สูตรที่ ๑

(พระมหาโมคคัลลานเถระได้ถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๒๘}[๗๖๖] ท่านเป็นใครกัน โผล่ขึ้นจากหลุมคูถมายืนให้เราเห็นอยู่ ท่านส่งเสียงครวญครางไปทำไมเล่า ท่านคงมีการกระทำ ที่ชั่วช้าเป็นแน่(เปรตนั้นตอบว่า)

[๗๖๗] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นเปรต เข้าถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำบาปกรรมไว้จึงต้องจากโลกนี้เข้าถึงเปตโลก