๓. อุปจาลาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๓ สตีมตี จกฺขุมตี ภิกฺขุนี ภาวิตินฺทฺริยา

ปฏิวิชฺฌึ ปทํ สนฺตํ อกาปุริสเสวิตํ ฯ

กึ นุ ชาตึ น โรเจสิ ชาโต กามานิ ภุญฺชติ

ภุญฺชาหิ กามรติโย มาหุ ปจฺฉานุตาปินี ฯู

ชาตสฺส มรณํ โหติ หตฺถปาทาน เฉทนํ

วธพนฺธปริกฺเขปํ ๑ ชาโต ทุกฺขํ นิคจฺฉติ ฯ

อตฺถิ สกฺยกุเล ชาโต สมฺพุทฺโธ อปราชิโต

โส เม ธมฺมมเทเสสิ ชาติยา สมติกฺกมํ

ทุกฺขํ ทุกฺขสมุปฺปาทํ ทุกฺขสฺส จ อติกฺกมํ

อริยฏฺฐงฺคิกํ มคฺคํ ทุกฺขูปสมคามินํ ฯ

ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา วิหรึ สาสเน รตา

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

สพฺพตฺถ วิหตา นนฺทิ ตโมกฺขนฺโธ ปทาลิโต

เอวํ ชานาหิ ปาปิม นิหโต ตฺวมสิ อนฺตก ฯ

อุปจาลา ฯ

สตฺตกนิปาโต สมตฺโต ฯ

______________________

๑ ยุ. วธพนฺธปริเกฺลสํ ฯ

เราเป็นภิกษุณีผู้มีสติ มีจักษุ มีอินทรีย์อันอบรมแล้ว แทงตลอดสันตบท

อันอุดมบุรุษเสพแล้ว.

มารกล่าวว่า

เหตุไฉนหนอท่านจึงไม่ชอบความเกิด เพราะธรรมดาผู้เกิดย่อมบริโภคกามทั้งหลาย เชิญท่านบริโภคความยินดีในกามทั้งหลายเถิด อย่าได้เป็น

ผู้มีความเดือดร้อนในภายหลังเลย

พระอุปจาลาเถรีกล่าวว่า

เพราะความตายย่อมมีแก่ผู้เกิด ไม่มีแก่ผู้ไม่เกิด การถูกตัดมือและเท้าการถูกฆ่าและถูกจองจำย่อมมีแก่ผู้เกิด ไม่มีแก่ผู้ไม่เกิด ผู้เกิดแล้วย่อมได้ประสบทุกข์ ผู้ไม่เกิดย่อมไม่ประสบ พระสัมพุทธเจ้าผู้เสด็จอุบัติในสกุลศากยะ ไม่มีผู้ใดเปรียบปาน พระองค์ได้ทรงแสดงธรรมอันเป็นอุบายล่วงเสียซึ่งทิฏฐิทั้งหลาย คือ ทุกข์ เหตุให้เกิดทุกข์ ความดับทุกข์ อริยมรรคอันประกอบด้วยองค์ ๘ เป็นทางดำเนินให้ถึงความดับทุกข์แก่เรา เราได้ฟังคำสั่งสอนของพระองค์แล้ว ยินดีอยู่ในพระศาสนา เราได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว เรากำจัดความเพลิดเพลินในสิ่งทั้งปวงได้แล้ว ทำลายกองแห่งความมืดแล้ว ดูกรมารผู้ใจบาป ท่านจงรู้อย่างนี้เถิด ตัวท่าน

เรากำจัดได้แล้ว.

จบ สัตตกนิบาต.