๒. วาสิฏฐีเถรีคาถา เล่ม ๒๖

ปุตฺตโสเกนหํ อฏฺฏา ขิตฺตจิตฺตา วิสญฺญินี

นคฺคา ปกิณฺณเกสี จ โรทํ (๒) เตน วิจาริหํ.

เรากระทบกระเทือนใจเพราะความเศร้าโศกถึงบุตร

มีจิตฟุ้งซ่าน ไม่รู้สึกตัว

เปลือยกายและมีผมรุงรัง เที่ยวร้องไห้ไปตามที่ต่าง ๆ

วีถิสงฺการกูเฏสุ สุสาเน รถิยาสุ จ

อจรึ ตีณิ วสฺสานิ ขุปฺปิปาสาสมปฺปิตา.

ได้เที่ยวไปตามถนน กองขยะ ในป่าช้า

ในตรอกใหญ่ตรอกน้อย อด ๆ อยาก ๆ ถึง ๓ ปี

อถทฺทสามิ (๑) สุคตํ นครํ มิถิลํ คุตํ (๒)

อทนฺตานํ ทเมตารํ สมฺพุทฺธํ อกุโตภยํ.

ภายหลัง ได้พบพระสุคตผู้ฝึกคนที่ยังไม่ได้ฝึก

ตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง

ไม่เกิดความกลัวแต่ที่ไหน ๆ กำลังเสด็จไปยังกรุงมิถิลา

สจิตฺตํ ปฏิลทฺธาน วนฺทิตฺวาน อุปาวิสึ

โส เม ธมฺมมเทเสสิ อนุกมฺปาย โคตโม.

กลับได้สติแล้วเข้าไปถวายบังคม

พระโคดมพระองค์นั้น ได้ทรงพระกรุณาแสดงธรรมโปรดเรา

ตสฺส ธมฺมํ สุณิตฺวาน ปพฺพชึ อนคาริยํ

ยุญฺชนฺตี สตฺถุ วจเน สจฺฉากาสึ ปทํ สิวํ.

เราฟังธรรมของพระองค์แล้วบวชเป็นบรรพชิต

เพียรพยายามในคำสอนของพระศาสดา

ได้ทำให้แจ้งซึ่งบทธรรมอันปลอดโปร่ง

สพฺเพ โสกา สมุจฺฉินฺนา ปหีนา เอตทนฺติกา

ปริญฺญาตา หิ เม วตฺถู ยโต โสกาน สมฺภโวติ.

วาสิฏฺฐี เถรี.

ถอนและละความโศกทั้งหมดได้แล้ว

เพราะเรากำหนดรู้วัตถุคืออุปาทานขันธ์ ๕

ซึ่งเป็นเหตุเกิดแห่งความโศกทั้งหลายได้