๔. สุทธัฏฐกสูตร เล่ม ๒๕

เราเห็นนรชนผู้หมดจดว่า เป็นผู้ไม่มีโรคอย่างยิ่ง

ความหมดจดย่อมมีแก่นรชนเพราะความเห็น

บุคคลเมื่อรู้จริงอย่างนี้ก็รู้ว่า ความเห็นนี้ยอดเยี่ยม

จึงเป็นผู้พิจารณาเห็นความหมดจด

เพราะฉะนั้น ย่อมเชื่อว่า ความเห็นนั้นเป็นญาณ

ถ้าความหมดจดมีแก่นรชนเพราะความเห็น

หรือนรชนนั้นละทุกข์ได้เพราะญาณ

นรชนผู้ยังมีอุปธินั้นย่อมหมดจดเพราะมรรคอื่น(ก็ได้)

เพราะว่า ทิฏฐิย่อมบ่งบอกถึงนรชนนั้นผู้พูดอย่างนั้น

พราหมณ์ ไม่กล่าวความหมดจดในรูปที่เห็น เสียงที่ได้ยิน

ศีลและวัตรหรืออารมณ์ที่รับรู้โดยมรรคอื่น

พราหมณ์นั้นผู้ไม่เข้าไปติดในบุญและบาป ละอัตตาได้

เรียกว่า ผู้ไม่ทำเพิ่มเติมในโลกนี้

สมณพราหมณ์เหล่านั้นละสิ่งแรก อาศัยสิ่งหลัง

ไปตามความพลุ่งพล่าน

ย่อมข้ามกิเลสเครื่องข้องไม่ได้

สมณพราหมณ์เหล่านั้นย่อมยึดถือ ย่อมสลัดทิ้ง

เหมือนลิงจับกิ่งไม้แล้วก็ปล่อย ฉะนั้น

สัตว์เกิดสมาทานวัตรทั้งหลายเอง

ข้องอยู่ในสัญญา ย่อมดำเนินไปลุ่ม ๆ ดอน ๆ

ส่วนผู้มีความรู้ รู้ธรรมด้วยเวททั้งหลาย แล้ว

เป็นผู้มีปัญญาอันไพบูลย์

ย่อมไม่ดำเนินไปลุ่ม ๆ ดอน ๆ

ผู้มีปัญญานั้น เป็นผู้กำจัดเสนาในธรรมทั้งปวง คือ

รูปที่เห็น เสียงที่ได้ยิน หรืออารมณ์ที่รับรู้อย่างใดอย่างหนึ่ง

ใคร ๆ ในโลกนี้จะพึงกำหนดผู้มีปัญญานั้น

ผู้เห็นผู้ประพฤติเปิดเผยด้วยเหตุอะไรเล่า

สัตบุรุษทั้งหลายย่อมไม่กำหนด ไม่เชิดชู

สัตบุรุษเหล่านั้นไม่กล่าวว่าเป็นความหมดจดสุดโต่ง

สลัดกิเลสเครื่องร้อยรัดอันเป็นเหตุยึดมั่น ที่ร้อยรัดไว้แล้ว

ไม่ก่อความหวังในที่ไหน ๆ ในโลก

พระอรหันต์เป็นผู้ไปพ้นเขตแดน แล้ว เป็นพราหมณ์

เพราะรู้และเห็น พระอรหันต์นั้นจึงไม่มีความถือมั่น

ไม่มีความกำหนัดในกามคุณอันเป็นที่กำหนัด

ไม่กำหนัดในสมาบัติเป็นที่คลายกำหนัด

พระอรหันต์นั้นจึงไม่มีความถือมั่นว่า ยอดเยี่ยมในโลกนี้

สุทธัฏฐกสูตรที่ ๔ จบ