๘. อเนกวัณณวิมาน เล่ม ๒๖

๘. อเนกวัณณวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในอเนกวัณณวิมาน

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๘๒}[๑๑๙๙] ท่านมีหมู่นางเทพอัปสรแวดล้อม ขึ้นสู่วิมานอันมีรัศมีต่าง ๆ เป็นที่ระงับความกระวนกระวายและความเศร้าโศก มีรูปวิจิตรแบบต่าง ๆ บันเทิงอยู่ดุจท้าวสุนิมมิตเทวราช

[๑๒๐๐] ผู้ที่เสมอเหมือนท่านเป็นไม่มี ผู้ที่ยิ่งกว่าท่านด้วยยศ ด้วยบุญ และด้วยฤทธิ์จะมีที่ไหน ทวยเทพทั้งปวงและ เหล่าเทพชั้นไตรทศก็พากันมาชุมนุมไหว้ท่านกัน เหมือนมนุษย์และเทวดาไหว้ดวงจันทร์ฉะนั้น และนางเทพ อัปสรเหล่านี้ก็พากันมาฟ้อนรำขับร้องอยู่โดยรอบท่าน ให้ท่านเบิกบานใจ[๑๒๐๑] ท่านถึงความเป็นเทวดาผู้มีฤทธิ์มีอานุภาพมาก เมื่อครั้งท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้ท่านมีอานุภาพรุ่งเรือง อย่างนี้ และรัศมีกายของท่านสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ เพราะบุญอะไร

[๑๒๐๒] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า

[๑๒๐๓] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ เมื่อชาติก่อน ข้าพเจ้าเป็นสาวกของพระชินเจ้าทรงพระนามว่าสุเมธ เป็นปุถุชน ยังไม่ได้ตรัสรู้มรรคผล บวชอยู่ ๗ พรรษา

[๑๒๐๔] เมื่อพระสุเมธชินเจ้าผู้ทรงเป็นพระศาสดา ผู้ทรงข้ามโอฆะได้แล้ว ผู้มั่นคง เสด็จปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้านั้น

ได้ไหว้รัตนเจดีย์อันหุ้มด้วยข่ายทอง ยังใจให้เลื่อมใสในพระสถูปนั้น

[๑๒๐๕] ทานของข้าพเจ้าไม่มี เพราะข้าพเจ้าไม่มีอะไรจะให้ ได้แต่ชักชวนคนอื่น ๆ ในการให้ทานนั้นว่า ‘ท่านทั้งหลายจง บูชาพระธาตุของพระพุทธเจ้าผู้ควรบูชาเถิด ทราบมาว่าเมื่อบูชาอยู่อย่างนี้ พวกท่านจากโลกนี้ไปแล้วจักไปสู่สวรรค์,[๑๒๐๖] กุศลกรรมนั้นเท่านั้นที่ข้าพเจ้าได้ทำแล้ว ข้าพเจ้าจึงได้เสวยสุขอันเป็นทิพย์ด้วยตนเอง บันเทิงใจอยู่ในท่ามกลางหมู่เทวดาชาวไตรทศ ข้าพเจ้ายังไม่ถึงความสิ้นไปแห่งบุญนั้น

จบ อเนกวัณณวิมานที่ ๘

๙. มัฏฐกุณฑลีวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในมัฏฐกุณฑลีวิมาน

{๘๓} (พราหมณ์ถามมาณพนั้นว่า)

[๑๒๐๗] เธอประดับตกแต่งร่างกาย ใส่ต่างหูเกลี้ยงเกลา ทัดทรงดอกไม้ ลูบไล้ด้วยจันทน์แดง ประคองแขนคร่ำครวญอยู่ท่าม กลางป่า เธอเป็นทุกข์ถึงอะไรเล่า

(มาณพตอบว่า)

[๑๒๐๘] เรือนรถที่ทำด้วยทองคำงามผุดผ่องเกิดขึ้นแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายังหาล้อคู่แห่งรถนั้นไม่ได้ ด้วยความทุกข์นั้น ข้าพเจ้าคงจะต้องสิ้นชีวิตแน่