๒. นันทนวิมาน เล่ม ๒๖

๒. นันทนวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในนันทนวิมาน

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๗๖}[๑๑๒๐] สวนนันทวันเป็นสวนที่ประเสริฐสูงสุดของชาวไตรทศ สว่างไสว ฉันใด วิมานของท่านนี้ก็มีอุปมาฉันนั้น สว่างไสว ลอยอยู่ในอากาศ

[๑๑๒๑] ท่านถึงความเป็นเทวดาผู้มีฤทธิ์มีอานุภาพมาก ... และ รัศมีกายของท่านสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญอะไร

[๑๑๒๒] เทพบุตรนั้นอันพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ...

[๑๑๒๓] เมื่อครั้งข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์เป็นคนขัดสน ไม่มีที่พึ่ง เป็นคนกำพร้า เป็นกรรมกร ได้เลี้ยงดูมารดา บิดาผู้แก่เฒ่า อนึ่ง ท่านผู้มีศีลเป็นที่รักของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า มีจิตผ่องใสได้ถวายข้าวและนํ้าเป็นทานอันไพบูลย์ โดยเคารพ[๑๑๒๔-๑๑๒๕] ... และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น

จบ นันทนวิมานที่ ๒

๓. มณิถูณวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในมณิถูณวิมาน

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๗๗}[๑๑๒๖] วิมานของท่านนี้สูงมาก มีเสาบุด้วยแก้วมณี รอบตัวมี ขนาด ๑๒ โยชน์ มียอดซึ่งมีเสาบุด้วยแก้วไพฑูรย์ ๗๐๐ ยอด ปูลาดด้วยแผ่นทองงามวิจิตรอย่างยิ่ง

[๑๑๒๗] ท่านอาศัยและดื่มกินอยู่ในวิมานนี้ มีพิณทิพย์บรรเลงไพเราะ ในแต่ละวิมานก็มีนางเทพอัปสรผู้มีรูปงดงาม ๖๔ นาง ซึ่งล้วนฝึกปรือมาแล้ว มีสมบัติมากมาย อยู่ในชั้นไตรทศ พากันออกมาฟ้อนรำขับร้องให้ท่านบันเทิงใจ[๑๑๒๘-๑๑๒๙] ท่านมีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญอะไร ... และรัศมีกายของท่านสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญอะไร

[๑๑๓๐] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า

[๑๑๓๑] เมื่อครั้งข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ ได้ทำที่จงกรมไว้ใกล้ทางในป่าใหญ่ และปลูกต้นไม้ไว้ร่มรื่น อนึ่ง ท่านผู้มีศีลเป็นที่รักของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามีจิตผ่องใส ได้ถวายข้าวและนํ้าเป็นทานอันไพบูลย์โดยเคารพ[๑๑๓๒-๑๑๓๓] ข้าพเจ้ามีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญนั้น ... และมีรัศมีกาย สว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น

จบ มณิถูณวิมานที่ ๓