๑๒. นาควิมาน ที่ ๓ เล่ม ๒๖

[๙๗๓] ยินดีเฉพาะกรรยาของตน ไม่พูดเท็จ ไม่ดื่มน้ำเมา มีจิตผ่องใส ได้ถวายข้าวนํ้าให้เป็นทานอันไพบูลย์โดยเคารพ[๙๗๔-๙๗๕] ข้าพเจ้ามีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญนั้น ... และมีรัศมีกาย สว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น

จบ ทุติยนาควิมานที่ ๑๑

๑๒. ตติยนาควิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในนาควิมาน สูตรที่ ๓

(บัณฑิตคนหนึ่งถามกรรมของเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๖๒}[๙๗๖] ใครหนอมีเสียงดุริยางค์ประโคม มีคชสารเผือกผ่อง เป็นทิพยยาน อันบริวารเป็นอันมากบูชาอยู่กลางหาว[๙๗๗] ท่านเป็นเทวดา เป็นคนธรรพ์ หรือเป็นท้าวสักกะจอมเทวันผู้ให้ทานในปางก่อน เราไม่รู้จักท่าน จึงขอถาม เราจะรู้จักท่านอย่างไร(เทพบุตรตอบว่า)

[๙๗๘] ข้าพเจ้าไม่ใช่เทวดา ไมใช่คนธรรพ์ และไม่ใช่ท้าวสักกะ ผู้ให้ทานในปางก่อน ข้าพเจ้าเป็นผู้หนึ่งในจำนวนเทพบุตร ชาวสุธัมมา

(บัณฑิตถามว่า)

[๙๗๙] ดูก่อนท่านสุธรรมเทวัน เราขอทำอัญชลีแก่ท่านโดยเคารพ ขอถามท่านว่า ท่านได้ทำกรรมอะไรไวัในมนุษยโลก จึงมาเกิดเป็นเทพบุตรชาวสุธรรมา(เทพบุตรตอบว่า)

[๙๘๐] ผู้ใดได้ถวายเรือนอันมุงบังด้วยใบอ้อยก็ดี มุงบังด้วย หญ้าก็ดี มุงบังด้วยผ้าก็ดี ผู้นั้นครั้นได้ถวายเรือนอย่างใด อย่างหนึ่งใน ๓ อย่างนั้นแล้ว ย่อมเกิดเป็นเทพบุตร ชาวสุธัมมา

จบ ตติยนาควิมานที่ ๑๒

๑๓. จูฬรถวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในจูฬรถวิมาน

(พระมหากัจจายนเถระถามสุชาตกุมารว่า)

{๖๓}[๙๘๑] ท่านยืนสะพายธนูอันทำด้วยไม้แก่นอันมั่นคงอยู่ ท่านเป็นกษัตริย์ เป็นราชโอรส หรือเป็นพรานป่าพเนจรเล่า

(สุชาตกุมารตรัสตอบว่า)

[๙๘๒] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นราชโอรสของพระเจ้าอัสสกะผู้เป็นใหญ่ในแคว้นอัสสกรัฐ ท่องเที่ยวไปในป่า ข้าแต่ภิกษุ ข้าพเจ้าขอบอกนามของข้าพเจ้าแก่ท่าน คนทั้งหลายเรียกข้าพเจ้าว่าสุชาต