๑๑. ปติพพตาวิมาน ที่ ๑ เล่ม ๒๖

โกญฺจา มยูรา ทิวิยา จ หํสา

วคฺคุสฺสรา โกกิลา สมฺปตนฺติ

ปุปฺผาภิกิณฺณํ รมฺมมิทํ วิมานํ

อเนกจิตฺตํ นรนาริเสวิตํ. (๑)

เหล่านกกระเรียน นกยูง หงส์

นกดุเหว่าดำและนกดุเหว่าขาว ล้วนเป็นทิพย์

ชุมนุมกันส่งเสียงไพเราะอยู่รอบวิมานนี้

ซึ่งดารดาษด้วยบุบผชาติ น่ารื่นรมย์ ช่างงามเหลือเกิน

ทั้งเทพบุตรและเทพธิดาเวียนกันมาชมไม่ขาดสาย

ตตฺถจฺฉสิ เทวิ มหานุภาเว

อิทฺธี วิกุพฺพนฺติ อเนกรูปา

อิมา จ เต อจฺฉราโย สมนฺตโต

นจฺจนฺติ คายนฺติ ปโมทยนฺติ จ.

เทพธิดาผู้มีอานุภาพมาก

เธอแสดงฤทธิ์ได้หลากหลาย อยู่ในวิมานนั้น

อนึ่ง เทพอัปสรเหล่านี้ก็ฟ้อนรำขับร้อง

ให้ความบันเทิงอยู่รอบ ๆ เธอ

เทวิทฺธิปตฺตาสิ มหานุภาเว

มนุสฺสภูตา กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาวา

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

เทพธิดาผู้มีอานุภาพมาก

เมื่อเธอเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

จึงได้สำเร็จเป็นเทพธิดาผู้มีฤทธิ์

เพราะบุญอะไรเธอจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

สา เทวตา อตฺตมนา โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิตา

ปญฺหํ ปุฏฺฐา วิยากาสิ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพธิดานั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมตามที่พระเถระถามว่า

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา

ปติพฺพตานญฺญมนา อโหสึ

มาตาว ปุตฺตํ อนุรกฺขมานา

กุทฺธาปิหํ นปฺผรุสํ อโวจํ.

เมื่อดิฉันเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์

เป็นผู้ซื่อสัตย์ ไม่นอกใจสามี

คอยถนอมน้ำใจ เหมือนมารดาถนอมบุตร

ถึงแม้จะโกรธก็ไม่กล่าวคำหยาบคาย

สจฺเจ ฐิตา โมสวชฺชํ ปหาย

ทาเน รตา สงฺคหิตตฺตภาวา

อนฺนญฺจ ปานญฺจ ปสนฺนจิตฺตา

สกฺกจฺจ ทานํ วิปุลํ อทาสึ.

ดำรงมั่นอยู่ในความสัตย์ ละเว้นการพูดเท็จ

ยินดีในการให้ทาน ชอบอุทิศตนช่วยเหลือผู้อื่น

มีจิตเลื่อมใส ได้ถวายข้าวและน้ำ

เป็นทานอย่างเหลือเฟือโดยเคารพ

เตน เมตาทิโส วณฺโณ เตน เม อิธ มิชฺฌติ

อุปฺปชฺชนฺติ จ เม โภคา เย เกจิ มนโส ปิยา.

เพราะบุญนั้นผิวพรรณดิฉันจึงงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่ดิฉันในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่ดิฉัน

อกฺขามิ เต ภิกฺขุ มหานุภาว

มนุสฺสภูตา ยมกาสิ ปุญฺญํ

เตนมฺหิ เอวญฺชลิตานุภาวา

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ปฐมปติพฺพตาวิมานํ เอกาทสมํ.

ข้าแต่ภิกษุผู้มีอานุภาพมาก ดิฉันขอกราบเรียนว่า

เพราะบุญที่ได้ทำไว้สมัยเมื่อเกิดเป็นมนุษย์

ดิฉันจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ปฐมปติพพตาวิมานที่ ๑๑ จบ