arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย วิมานวัตถุ · ปาริฉัตตกวรรค

๑๐. ปาริฉัตตกวิมาน เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในปาริฉัตตกวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย วิมานวัตถุ ปาริฉัตตกวรรค ปาริฉัตตกวิมาน (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๘๘–๙๐

หน้า ๘๘

๑๐. ปาริฉัตตกวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำใหไปเกิดในปาริฉัตตกวิมาน

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามนางเทพธิดาองค์หนึ่งว่า)

{๓๘}[๖๘๐] ดูก่อนแม่เทพธิดา ท่านเก็บดอกทองกวาวอันมีนามว่า ปาริฉัตตกะ ซึ่งหอมหวนยวนใจมาร้อยเป็นทิพยมาลา พลางขับร้องสำราญอยู่[๖๘๑] เมื่อท่านฟ้อนรำอยู่ เลียงทิพย์อันน่าฟังวังเวงใจ เปล่งออกจากอวัยวะน้อยใหญ่พร้อม ๆ กัน

[๖๘๒] เมื่อท่านฟ้อนรำอยู่ กลิ่นทิพย์อันหอมหวนยวนใจ ก็ฟุ้งขจรออกจากอวัยวะน้อยใหญ่ทุก ๆ ส่วน

[๖๘๓] เมื่อท่านพริ้วกายไปมา เครื่องประดับที่ช้องผม ก็ส่งเสียง ไพเราะเหมือนเสียงดนตรีเครื่องห้า

[๖๘๔] ต่างหูที่กระทบลมเข้าก็อันไหว ส่งเสียงไพเราะเหมือนเสียง ดนตรีเครื่องห้า

[๖๘๕] แม้กลิ่นแห่งดอกไม้ประดับศีรษะท่านก็หอมหวนชวน ให้ชื่นใจ หอมฟุ้งขจรไปทั่วทุกทิศ ดังต้นอุโลกฉะนั้น

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑หรือ ต้นมัญชูสกะ เป็นต้นไม้ที่ผลิดอกเบ่งบานแล้วส่งกลิ่นหอมฟุ้งขจรไปทั่วทิศไกลหลายโยชน์ กล่าวกันว่า ต้นไม้นี้ตั้งอยู่ตรงกล่างพื้นที่ที่กำหนดเป็นมณฑลสำหรับทำอุโบสถของเหล่าพระปัจเจกพุทธเจ้า ณ ภูเขาคันธมาทน์ ดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมยิ่งบรรดามีทั้งในเทวโลกและมนุษยโลก ล้วนบังเกิดที่ปลายกิ่งของต้นไม้นี้ ดังนั้น ต้นมัณชูสกะนี้จีงกล่าวกันว่าเป็นต้นไม้มีกลิ่นหอมหาที่ เปรียบมิได้ หรือต้นไม้ประจำสวรค์ (ขุ.วิ.อ. ๑๙๗) ต้นอุโสก ชื่อต้นไม้ชนิดหนึ่ง เนื้อไม้ขาว ใช้ทำ ยาได้ (พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๑๕ หน้า ๙๕๘)
หน้า ๘๙

[๖๘๖] ท่านได้สูดดมกลิ่นอันหอมหวนนั้น ทั้งได้ชื่นชมรูปทิพย์ ซึ่งมิใช่ของมนุษย์ ดูก่อนแม่เทพธิดา อาตมาถามท่านแล้ว ขอท่านจงบอก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร(นางเทพธิดานั้นตอบว่า)

[๖๘๗] ข้าแต่พระคุณเจ้า เมื่อครั้งดิฉันเกิดเป็นมนุษย์ ได้น้อมนำเอาดอกอโศกซึ่งมีเกสรงามเลื่อมประภัสสร มีสีสวย และกลิ่นหอมไปบูชาพระพุทธเจ้า[๖๘๘] ครั้นดิฉันทำกุศลกรรมที่พระพุทธเจ้าทรงสรรเสริญแล้ว จึงสร่างโศก หมดโรคภัย ได้รับแต่ความสุขกายสุขใจ รื่นเริง บันเทิงใจเป็นนิจ

จบ ปาริฉัตตกวิมานที่ ๑๐

รวมวิมานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. อุฬารวิมาน ๒. อุจฉุวิมาน

๓. ปัลลังกวิมาน ๔. ลตาวิมาน

๕. คุตติลวิมาน ๖. ทัททัลลวิมาน

๗. เสสวดีวิมาน ๘. มัลลิกาวิมาน

๙. วิสาลักขิวิมาน ๑๐. ปาริฉัตตกวิมาน

จบ ปาริฉัตตกวรรคที่ ๓

หน้า ๙๐

๔. มัญชิฏฐกวรรค

๑. มัญชิฏฐกวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในมัญชิฏฐกวิมาน

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามนางเทพธิดาองค์หนึ่งว่า)

{๓๙}[๖๘๙] ดูก่อนแม่เทพธิดา ท่านยินดีรื่นรมย์อยู่ในวิมานแก้ว สีดอกหงอนไก่ มีภาคพื้นดาดาษไปด้วยทรายทอง กึกก้องไป ด้วยดนตรีเครื่องห้า[๖๙๐] ท่านลงจากวิมานแก้วอันบุญกรรมเนรมิตแล้ว ก็เข้าไปสู่ป่าไม้สาละที่มีดอกบานสะพรั่งตลอดกาลทั้งปวง[๖๙๑] ยืนอยู่ที่โคนต้นสาละต้นใด ๆ ต้นสาละต้นนั้น ๆ ก็น้อมกิ่งโปรยปรายดอกลงมา

[๖๙๒] ป่าสาละนั้นถูกลมพัดเข้าก็โอนเอนไปมา เป็นที่อาศัย แห่งฝูงสคุณชาติ มีกลิ่นหอมฟุ้งขจรไปทั่วทิศ ดุจต้นอุโลกฉะนั้น[๖๙๓] ท่านได้สูดดมกลิ่นอันหอมหวนนั้น ทั้งได้ชมชื่นรูปทิพย์ ซึ่งมิใช่ของมนุษย์ ดูก่อนแม่เทพธิดา อาตมาถามท่านแล้ว ขอท่านจงบอก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร(นางเทพธิดาตอบว่า)

[๖๙๔] เมื่อครั้งดิฉันเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ เป็นทาสีอยู่ ในตระกูลสามี ได้พบพระพุทธเจ้าประทับนั่งอยู่ จึงได้โปรยดอกสาละบูชา

จบ ๑๐. ปาริฉัตตกวิมาน