๑๐. อุตตรวิมาน เล่ม ๒๖

[๑๑๐๕] เมื่อครั้งข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ได้พบสมณะหลายท่านผู้มีศีล ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ มียศ เป็นพหูสูต ถึงความสิ้นตัณหา จึงมีจิตเลื่อมใส ได้ถวายข้าวและนํ้าเป็นทานอันไพบูลย์โดยเคารพ[๑๑๐๖-๑๑๐๗] ข้าพเจ้ามีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญนั้น ... และมีรัศมีกาย สว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น

จบ ทุติยกุณฑลีวิมานที่ ๙

๑๐. อุตตรวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในอุตตรวิมาน

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๗๔}[๑๑๐๘] เทวสภาชื่อสุธัมมาของท้าวสักกเทวราช เป็นที่นั่งประชุมของหมู่ทวยเทพเป็นฉันใด วิมานของท่านนี้ก็มีอุปมา ฉันนั้น สว่างไสวอยู่กลางหาว

[๑๑๐๙] ท่านถึงความเป็นเทวดาผู้มีฤทธิ์มีอานุภาพมาก เมื่อครั้งท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้ ท่านมีอานุภาพ รุ่งเรืองอย่างนี้ และรัศมีกายของท่านสว่างไสวไปทั่ว ทุกทิศเพราะบุญอะไร[๑๑๑๐] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า

[๑๑๑๑] เมื่อครั้งข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมูมนุษย์ เป็นมาณพรับใช้ของพระเจ้าปายาสิ ได้ทรัพย์มาแล้วก็ทำการแจกจ่ายไป อนึ่ง ท่านผู้มีศีลทั้งหลายย่อมเป็นที่รักของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามีจิตผ่องใส ได้ถวายข้าวและนํ้า เป็นทานอันไพบูลย์โดยเคารพ[๑๑๑๒-๑๑๑๓] ข้าพเจ้ามีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญนั้น ... และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น

จบ อุตตรวิมานที่ ๑๐

รวมวิมานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑.ปฐมอคาริยวิมาน ๒. ทุติยอคาริยวิมาน

๓.ผลทายกวิมาน ๔. ปฐมอุปัสสยทายกวิมาน

๕.ทุติยอุปัสสยทายกวิมาน ๖. ภิกขาทายกวิมาน

๗.ยวปาลกวิมาน ๘. ปฐมกุณฑลีวิมาน

๙.ทุติยกุณฑลีวิมาน ๑๐. อุตตรวิมาน

จบ ปายาสิกวรรคที่ ๖

๗. สุนิกขิตตวรรค

๑. จิตตลตาวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในจิตตลดาวิมาน

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า)

{๗๕}[๑๑๑๔] สวนจิตรลดาเป็นสวนที่ประเสริฐสูงสุดของชาวไตรทศ สว่างไสว ฉันใด วิมานของท่านนี้ก็มีอุปมาฉันนั้น สว่างไสว ลอยอยู่ในอากาศ

[๑๑๑๔] ท่านถึงความเป็นเทวดาผู้มีฤทธิ์มีอานุภาพมาก เมื่อครั้ง ท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้ท่านมีอานุภาพรุ่งเรือง อย่างนี้ และรัศมีกายของท่านสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ เพราะบุญอะไร[๑๑๑๖] เทพบุตรนั้นถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีใจยินดี ได้พยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า

[๑๑๑๗] เมื่อครั้งข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยูในหมู่มนุษย์เป็นคนขัดสน ไม่มีที่พึ่ง เป็นคนกำพร้า เป็นกรรมกร ได้เลี้ยงดูมารดา บิดาผู้แก่เฒ่า อนึ่ง ท่านผู้มีศีลเป็นที่รักของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า มีจิตผ่องใสได้ถวายข้าวและนํ้าเป็นทานอันไพบูลย์ โดยเคารพ[๑๑๑๘-๑๑๑๙] ข้าพเจ้ามีวรรณะเช่นนี้เพราะบุญนั้น ... และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเพราะบุญนั้น

จบ จิตตลดาวิมานที่ ๑