๑๐. อุตตรวิมาน เล่ม ๒๖

ยา เทวราชสฺส สภา สุธมฺมา

ยตฺถจฺฉติ (๑) เทวสํโฆ สมคฺโค

ตถูปมํ ตุยฺหมิทํ วิมานํ

โอภาสยํ ติฏฺฐติ อนฺตลิกฺเข.

วิมานของท่านนี้เปรียบเสมือนสุธัมมสภาของท้าวสักกเทวราช

อันเป็นสภาที่หมู่เทพนั่งประชุมกันอย่างพร้อมเพรียง

ส่องแสงสว่างไสวอยู่ในอากาศ

เทวิทฺธิปตฺโตสิ มหานุภาโว

มนุสฺสภูโต กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาโว

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ท่านได้บรรลุเทวฤทธิ์ มีอานุภาพมาก

เมื่อท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไรท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต

ฯเปฯ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพบุตรนั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูโต

รญฺโญ ปายาสิสฺส อโหสึ มาณโว

ลทฺธา ธนํ สํวิภาคํ อกาสึ

ปิยา จ เม สีลวนฺโต อเหสุํ

อนฺนญฺจ ปานญฺจ ปสนฺนจิตฺโต

ขุทฺทกนิกายสฺส วิมานวตฺถุ.

สกฺกจฺจ ทานํ วิปุลํ อทาสึ.

เมื่อข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์

เป็นชายหนุ่มรับใช้ของเจ้าปายาสิ ได้ทรัพย์มาแล้วก็ทำการแจกจ่าย

อนึ่ง ท่านผู้มีศีลทั้งหลายเป็นที่รักของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส

ได้ถวายข้าวและน้ำเป็นทานอย่างไพบูลย์โดยเคารพ

เตน เมตาทิโส วณฺโณ ฯเปฯ

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ปายาสิวิมานํ ทสมํ.

ปายาสิวคฺโค ฉฏฺโฐ.

ตสฺสุทฺทานํ

เทฺว อคาริโน ผลทายี เทฺว อุปสฺสยทายี ภิกฺขาย ทายี

ยวปาลโก เจว เทฺว กุณฺฑลิโน ปายาสีติ.

ปุริสานํ ทุติโย วคฺโค ปวุจฺจตีติ.

[๑๑๑๒-๑๑๑๓] เพราะบุญนั้นข้าพเจ้าจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ปายาสิวิมานที่ ๑๐ จบ

ปายาสิกวรรคที่ ๖ จบ

รวมเรื่องวิมานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ปฐมอคาริยวิมาน ๒. ทุติยอคาริยวิมาน

๓. ผลทายกวิมาน ๔. ปฐมอุปัสสยทายกวิมาน

๕. ทุติยอุปัสสยทายกวิมาน ๖. ภิกขาทายกวิมาน

๗. ยวปาลกวิมาน ๘. ปฐมกุณฑลีวิมาน

๙. ทุติยกุณฑลีวิมาน ๑๐. ปายาสิวิมาน