๙. กุณฑลีวิมาน ที่ ๒ เล่ม ๒๖

อลงฺกโต มาลฺยธโร สุวตฺโถ

สุกุณฺฑลี กปฺปิตเกสมสฺสุ

อามุตฺตหตฺถาภรโณ ยสสฺสี

ทิพฺเพ วิมานมฺหิ ยถาปิ จนฺทิมา.

ท่านประดับตกแต่งร่างกาย ทัดทรงดอกไม้

ทรงพัสตราภรณ์สวยงาม

ใส่ต่างหูงดงาม ตัดผมโกนหนวดเรียบร้อย สวมเครื่องประดับข้อมือ

มีบริวารยศ รุ่งเรืองอยู่ในทิพวิมานดังดวงจันทร์

ทิพฺพา จ วีณา ปวทนฺติ วคฺคุํ

อฏฺฐฏฺฐกา สิกฺขิตา สาธุรูปา

ทิพฺพา จ กญฺญา ติทสจรา อุฬารา

นจฺจนฺติ คายนฺติ ปโมทยนฺติ.

อนึ่ง ทวยเทพพากันมาบรรเลงพิณทิพย์ดังไพเราะ

และเทพกัญญา ๖๔,๐๐๐ นางมีรูปงาม

ท่องเที่ยวไปมาอย่างสำราญในภพดาวดึงส์ มีสมบัติมากมาย

เป็นผู้ชำนาญการฟ้อนรำขับร้อง พากันมาให้ความบันเทิงอยู่

เทวิทฺธิปตฺโตสิ มหานุภาโว

มนุสฺสภูโต กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาโว

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ท่านได้บรรลุเทวฤทธิ์ มีอานุภาพมาก

เมื่อท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไรท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต

ฯเปฯ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพบุตรนั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูโต

ทิสฺวาน สมเณ สาธุรูเป

สมฺปนฺนวิชฺชาจรเณ ยสสฺสี

พหุสฺสุเต สีลวนฺเต (๑) ปสนฺเน.

อนฺนญฺจ ปานญฺจ ปสนฺนจิตฺโต

สกฺกจฺจ ทานํ วิปุลํ อทาสึ.

เมื่อข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์

ได้เห็นสมณะทั้งหลายผู้ดีงาม ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ

มีบริวารยศ เป็นพหูสูต มีศีล มีอินทรีย์ผ่องใส

จึงมีจิตเลื่อมใส ได้ถวายข้าวและน้ำ

เป็นทานอย่างไพบูลย์โดยเคารพ

เตน เมตาทิโส วณฺโณ ฯเปฯ

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ทุติยกุณฺฑลีวิมานํ นวมํ.

[๑๑๐๖-๑๑๐๗] เพราะบุญนั้นข้าพเจ้าจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ทุติยกุณฑลีวิมานที่ ๙ จบ