๑. ปัญจสตาปฏาจาราเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๑ ยสฺส มคฺคํ น ชานาสิ อาคตสฺส คตสฺส วา

ตํ กุโต อาคตํ ปุตฺตํ มม ปุตฺโตติ โรทสิ ฯ

มคฺคญฺจ โขสฺส ชานาสิ อาคตสฺส คตสฺส วา

น นํ สมนุโสเจสิ เอวํ ธมฺมา หิ ปาณิโน ฯ

อยาจิโต ตโตคจฺฉิ อนนุญฺญาโต ๑ อิโต คโต

กุโตปิ นูน อาคนฺตฺวา วสิตฺวา กติปาหกํ ฯ

อิโตปิ อญฺเญนาคโต ตโต อญฺเญน คจฺฉติ

เปโต มนุสฺสรูเปน สํสรนฺโต คมิสฺสติ

ยถาคโต ตถา คโต กา ตตฺถ ปริเทวนา ฯ

อพฺพุยฺหิ ๒ วต เม สลฺลํ ทุทฺทสํ หทยนิสฺสิตํ

ยา เม โสกปเรตาย ปุตฺตโสกํ พฺยปานุทิ ฯ

สาชฺช อพฺพูฬฺหสลฺลาหํ นิจฺฉาตา ปรินิพฺพุตา

พุทฺธํ ธมฺมญฺจ สงฺฆญฺจ อุเปมิ สรณํ มุนึ ฯ

ปญฺจสตา ปฏาจารา ฯ

๑ ยุ. วิหิสฺสาม ฯ

ท่านไม่รู้ทางของผู้ใดซึ่งมาแล้วหรือไปแล้ว แต่ท่านก็ยังร้องไห้ถึงคนนั้นซึ่งมาแล้วจากไหนว่า บุตรของเราๆ ถึงท่านจะรู้จักทางของเขาผู้มาแล้วหรือไปแล้วก็ไม่ควรเศร้าโศกถึงเขาเลย เพราะสัตว์ทั้งหลายมีอย่างนี้เป็นธรรมดา เมื่อเขามาจากปรโลก ใครๆ ไม่ได้อ้อนวอนเลย เขาก็มาแล้วเมื่อเขาจะไปจากมนุษยโลก ใครๆ ก็ไม่ได้อนุญาตให้ไป เขามาจากไหนก็ไม่รู้ พักอยู่ที่นี้ ๒-๓ วันแล้วไปก็ดี มาจากที่นี้สู่ที่อื่น ไปจากที่นั้นสู่ที่อื่นก็ดี เขาละไปแล้วจักท่องเที่ยวไปโดยรูปมนุษย์ มาอย่างไรก็ไปอย่างนั้น การร่ำไห้ในการไปของสัตว์นั้นจะเป็นประโยชน์อะไร.

พระภิกษุณี ๕๐๐ รูปกล่าวว่า

ท่านได้ช่วยถอนขึ้นซึ่งลูกศร ที่บุคคลเห็นได้ยาก อันเสียบแทงอยู่ในหทัยของเราแล้ว เมื่อเราถูกความโศกถึงบุตรครอบงำ ท่านได้บรรเทาเสียแล้ววันนี้ เรามีลูกศร อันถอนขึ้นแล้ว หมดความหิว ดับรอบแล้วเขาขอถึงพระพุทธเจ้าผู้เป็นนักปราชญ์ กับทั้งพระธรรมและภิกษุสงฆ์

ว่าเป็นสรณะ.