๑๒. นาควิมาน ที่ ๓ เล่ม ๒๖

๑๒ โก นุ ทิพฺเพน ยาเนน สพฺพเสเตน หตฺถินา

ตุริยตาฬิตนิคฺโฆโส อนฺตลิกฺเข มหิยฺยติ

เทวตา นุสิ คนฺธพฺโพ อาทู สกฺโก ปุรินฺทโท

อชานนฺตา ตํ ปุจฺฉาม กถํ ชาเนมุ ตํ มยนฺติ ฯ

นมฺหิ เทโว น คนฺธพฺโพ นาปิ สกฺโก ปุรินฺทโท

สุธมฺมา นาม เย เทวา เตสํ อญฺญตโร อหนฺติ ฯ

ปุจฺฉาม เทว สุธมฺม ปุถุํ กตฺวาน อญฺชลึ

กึ กตฺวา มานุเส กมฺมํ สุธมฺมํ อุปปชฺชสีติ ฯ

อุจฺฉาคารํ ติณาคารํ วตฺถาคารญฺจ โย ทเท

ติณฺณมญฺญตรํ ทตฺวา สุธมฺมํ อุปปชฺชตีติ ฯ

ตติยนาควิมานํ ทฺวาทสมํ ฯ

ใครหนอมีเสียงกึกกล้องไปด้วยดุริยางค์และกังสดาล มีคชสารเผือกผ่องเป็นทิพยยาน ลอยอยู่ในอากาศ อันบริวารเป็นอันมาก บูชาอยู่ท่านเป็นเทวดา เป็นคนธรรพ์ หรือเป็นท้าวสักกะ จอมเทวันผู้ให้ทานในปางก่อน เราไม่รู้จักท่านจึงขอถาม ไฉนเราจะรู้จักท่านอย่างไร?

เทพบุตรตอบว่า

ข้าพเจ้าไม่ใช่เทวดา ไม่ใช่คนธรรพ์ และไม่ใช่ท้าวสักกะ ผู้ให้ทานในปางก่อน ข้าพเจ้าเป็นผู้หนึ่งในจำนวนเทพเจ้าชาวสุธรรมา.

บัณฑิตถามว่า

ดูกรท่านสุธรรมเทวัน เราขอทำอัญชลีแก่ท่านโดยเคารพขอถามท่านว่า ท่านได้ทำกรรมอะไรไว้ในมนุษยโลก จึงมาเกิดเป็น

เทพบุตรชาวสุธรรมา?

เทพบุตรตอบว่า

ผู้ใดได้ถวายเรือนอันมุงบังด้วยใบอ้อย มุงบังด้วยหญ้า และมุงบังด้วยผ้าผู้นั้นครั้นได้ถวายเรือนทั้งสามอย่างใดอย่างหนึ่งแล้ว ย่อมบังเกิดเป็น

เทพบุตรชาวสุธรรมา.

จบ นาควิมานที่ ๑๒