๒. ลกุณฏกเถรคาถา เล่ม ๒๖

ปเร อมฺพาฏการาเม วนสณฺฑมฺหิ ภทฺทิโย

สมูลํ ตณฺหํ อพฺพุยฺห ตตฺถ ภทฺโท ฌิยายติ. (๑)

พระภัททิยภิกษุอยู่ในอัมพาฏการามอันสวยงาม

ใกล้ชัฏแห่งป่า ได้ถอนตัณหาพร้อมทั้งรากแล้ว

เป็นผู้งามด้วยคุณมีศีลเป็นต้น

เข้าฌานอยู่ในชัฏแห่งป่า

รมนฺเตเก มุทิงฺเคหิ (๑) วีณาหิ ปณเวหิ จ

อหญฺจ รุกฺขมูลสฺมึ รโต พุทฺธสฺส สาสเน.

ผู้มักบริโภคกามบางพวกยินดีด้วยเสียงตะโพน

เสียงพิณและเสียงบัณเฑาะว์

ส่วนเรายินดีในคำสอนของพระพุทธเจ้าอยู่ที่โคนไม้

พุทฺโธ จ (๑) เม วรํ ทชฺชา โส จ ลพฺเภถ เม วโร

คเณฺหหํ สพฺพโลกสฺส นิจฺจํ กายคตาสตึ. (๒)

หากพระพุทธเจ้าพึงประทานพรแก่เรา

และหากเราพึงได้รับพรนั้น

เราจะพึงรับกายคตาสติที่ชาวโลกทั้งมวลควรเจริญอยู่ประจำ

เย มํ รูเปน ปามึสุ เย จ โฆเสน อนฺวคู

ฉนฺทราควสูเปตา น มํ ชานนฺติ เต ชนา.

เหล่าชนที่ดูหมิ่นรูปร่างเรา แต่ชมเสียงเรา

ชื่อว่ายังตกอยู่ภายใต้อำนาจฉันทราคะ ย่อมไม่รู้จักเรา

อชฺฌตฺตญฺจ น ชานาติ พหิทฺธา จ น ปสฺสติ

สมนฺตาวรโณ พาโล ส เว โฆเสน วุยฺหติ.

คนโง่เขลาถูกกิเลสปิดกั้นไว้โดยรอบ

ไม่รู้ทั้งภายใน ไม่เห็นทั้งภายนอก

ย่อมถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง

อชฺฌตฺตญฺจ น ชานาติ พหิทฺธา จ วิปสฺสติ

พหิทฺธา ผลทสฺสาวี โสปิ โฆเสน วุยฺหติ.

แม้คนที่ไม่รู้ภายใน เห็นชัดแต่ภายนอก

ชื่อว่าเห็นแต่ผลภายนอก

ย่อมถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง

อชฺฌตฺตญฺจ ปชานาติ พหิทฺธา จ วิปสฺสติ

อนาวรณทสฺสาวี น โส โฆเสน วุยฺหตีติ.

ลกุณฺฏกภทฺทิโย (๑) เถโร.

ส่วนคนที่มีความเห็นไม่ถูกปิดกั้น

รู้ชัดทั้งภายใน เห็นแจ้งทั้งภายนอก

ย่อมไม่ถูกชักจูงไปตามกระแสเสียง