๖. ธรรมจริยสูตร เล่ม ๒๕

พระอริยะทั้งหลายกล่าวการประพฤติธรรม

และการประพฤติพรหมจรรย์ ทั้ง ๒ นี้ว่า เป็นรัตนะอันสูงสุด

ถ้าบุคคลออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิต

หากผู้ที่บวชแล้วนั้นเป็นคนปากร้าย

ชอบเบียดเบียนผู้อื่นดุจสัตว์ป่า

ชีวิตของเขาชื่อว่าต่ำทรามที่สุด

เพราะมีแต่จะทำให้ธุลีคือกิเลสพอกพูนในใจของตน

ภิกษุผู้ชอบทะเลาะ ถูกโมหะปิดบัง

แม้เพื่อนพรหมจารีผู้มีศีลตักเตือนแล้ว

ก็ไม่ยอมรับรู้ธรรมวินัยที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว

ภิกษุผู้ถูกอวิชชาหุ้มห่อแล้ว

ชอบเบียดเบียนพระอริยะผู้อบรมตนแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นความเศร้าหมองและเป็นหนทางให้ตกนรก

ภิกษุเมื่อไม่รู้เช่นนั้น ก็ต้องเกิดในอบาย

ออกจากครรภ์สู่ครรภ์ ออกจากที่มืดสู่ที่มืด

ภิกษุผู้เช่นนั้นเมื่อตายไปย่อมได้รับทุกข์

บุคคลใดมีความประพฤติเสียหายเช่นนี้ตลอดกาลนาน

พึงเป็นผู้เต็มด้วยบาป เหมือนหลุมคูถที่เต็มอยู่นานปี

บุคคลนั้นเป็นผู้มีกิเลสเพียงดังเนิน ชำระให้หมดจดได้ยาก

ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงรู้จักบุคคลผู้อาศัยเรือน

มีความปรารถนาชั่ว มีความดำริชั่ว

มีอาจาระและโคจรชั่ว เช่นนี้

เธอทั้งหลายพึงเป็นผู้พร้อมเพรียงกัน เลิกคบบุคคลนั้น

จงกำจัดผู้ที่ไม่มีคุณธรรมในใจเหมือนแกลบออกเสีย

จงคร่าผู้ทุศีลออกจากหมู่

เหมือนคนกำจัดหยากเยื่อออกจากบ้าน ฉะนั้น

ต่อจากนั้น เธอทั้งหลายจงขับไล่ผู้ที่มิใช่สมณะ

แต่แต่งกายเลียนแบบสมณะออกไปจากสงฆ์

เหมือนคนคัดข้าวลีบทิ้ง ฉะนั้น

ครั้นกำจัดพวกปรารถนาชั่ว

มีอาจาระและโคจรชั่วออกได้แล้ว

เธอทั้งหลายผู้มีศีลบริสุทธิ์

จงเคารพยำเกรงกันอยู่ร่วมกับท่านผู้บริสุทธิ์

หลังจากนั้น เธอทั้งหลายจงเป็นผู้สามัคคีกัน

มีปัญญารักษาตน จักทำที่สุดแห่งทุกข์ได้

ธัมมจริยสูตรที่ ๖ จบ