พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กุลาวกวรรค
๒. นัจจชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๒ (Royal Thai)2/10 in กุลาวกวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
๓๒. นจฺจชาตก (๒)
๒. นัจจชาดก (๓๒)
ว่าด้วยนกยูงรำแพน
(พญาหงส์ทองไม่ยอมยกลูกสาวให้นกยูงที่ขาดหิริและโอตตัปปะ จึงกล่าวคาถา นี้ในท่ามกลางฝูงนกว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กุลาวกวรรค นัจจชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 55 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 9–9 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 14–14
รุทํ มนุญฺญํ รุจิรา จ ปิฏฺฐิ
เวฬุริยวณฺณูปนิภา (๑) จ คีวา
พฺยามมตฺตานิ จ เปขุณานิ
นจฺเจน เต ธีตรํ โน ททามีติ.
นจฺจชาตกํ ทุติยํ.
- 1ม. เวฬุริยวณฺณสนฺนิภา
เสียงของเธอช่างไพเราะจับใจ แผ่นหลังก็สวยงาม
สร้อยคอก็เปรียบประดุจดังสีแก้วไพฑูรย์ และกำหางก็ยาวตั้งวา
เราจะไม่ให้ลูกสาวแก่เธอ เพราะการรำแพนหางร่ายรำ
นัจจชาดกที่ ๒ จบ
End of ๒. นัจจชาดก