๗. ติตติรชาดก เล่ม ๒๗

๖. สกุณชาดก (๓๖)

ว่าด้วยนกโพธิสัตว์เห็นภัยเกิดจากที่พึ่ง

(นกโพธิสัตว์เห็นกิ่งไม้สีกันทำให้เกิดไฟป่า จึงกล่าวกะฝูงนกว่า)

{๓๖} [๓๖] นกทั้งหลายอาศัยต้นไม้ใด ต้นไม้นั้นย่อมปล่อยไฟลงมา นก ทั้งหลายจงพากันหนีไปอยู่ที่อื่นเถิด ภัยได้เกิดจากที่พึ่งของ พวกเราเสียแล้ว

๗. ติตติรชาดก (๓๗)

ว่าด้วยผลของการอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่

(พระบรมศาสดาทรงนำอดีตนิทานที่เสวยพระชาติเป็นนกกระทา บัณฑิตมาตรัสสอนภิกษุทั้งหลายว่า)

{๓๗} [๓๗] นรชนเหล่าใดฉลาดในธรรม นอบน้อมต่อผู้ใหญ่ กว่า นรชนเหล่านั้นเป็นผู้ควรแก่การสรรเสริญในปัจจุบันนี้และมีสุคติ เป็นที่ไปในเบื้องหน้า

๘. พกชาดก (๓๘)

ว่าด้วยนกยางผู้ฉลาดแกมโกง

(รุกขเทวดาโพธิสัตว์เห็นนกยางถูกปูหนีบตาย จึงกล่าวว่า)

{๓๘} [๓๘] บุคคลผู้ใช้ปัญญาหลอกลวงคนอื่นย่อมได้ความสุขอยู่ไม่นาน เพราะผู้ใช้ปัญญาหลอกลวงคนอื่นย่อมประสพผลแห่ง บาปกรรมที่ตนทำไว้ เหมือนนกยางถูกปูหนีบคอฉะนั้น

๙. นันทชาดก (๓๙)

ว่าด้วยทาสชื่อนันทะกล่าวคำหยาบชี้ขุมทรัพย์

(กุฎุมพีโพธิสัตว์ชี้บอกขุมทรัพยแก่กุมารผู้เป็นบุตรของเพื่อนว่า)

{๓๙} [๓๙] ทาสชื่อนันทกะเป็นบุตรของนางทาสียืนกล่าวคำหยาบคายในที่ใด เราก็รู้ว่ากองแห่งรัตนะและมาลัยทองมีอยู่ในที่นั้น

๑๐. ขทิรังคารชาดก (๔๐)

ว่าด้วยผู้มั่นคงในการให้ทาน

(เศรษฐีโพธิสัตว์ยืนที่ริมหลุมถ่านเพลิงกล่าวกะพระปัจเจกพุทธเจ้าว่า)

{๔๐} [๔๐] ถึงข้าพเจ้าจะตกหลุมถ่านเพลิงมีเท้าชี้ฟ้า มีศีรษะทิ่มลงก็ตาม ข้าพเจ้าก็จักไม่ทำกรรมอันไม่ประเสริฐ (คือ การไม่ให้ทาน การ ไม่รักษาศีล) ขอนิมนต์รับบิณฑบาตนี้ไปเถิด

จบ กุลาวกวรรคที่ ๔