พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จตุกกนิบาต · กุฏิทูสกวรรค
๒. ทุททุภายชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๕๘๖–๕๘๙ (Royal Thai)2/10 in กุฏิทูสกวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก จตุกกนิบาต กุฏิทูสกวรรค ทุททุภายชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 190–190
๒. ทุททุภายชาดก (๓๒๒)
ว่าด้วยพวกกระต่ายตื่นตูม
(กระต่ายกล่าวกะราชสีห์โพธิสัตว์ว่า)
{๕๘๖} [๕๘๖] ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน สถานที่ข้าพเจ้าอยู่ส่งเสียงดังสนั่น ข้าพเจ้าไม่รู้สิ่งนั้นว่าอะไรกันที่ส่งเสียงดังสนั่น(พระบรมศาสดาตรัสว่า)
{๕๘๗} [๕๘๗] กระต่ายได้ยินเสียงลูกมะตูมสุกหล่นมีเสียงดังสนั่น จึงวิ่งหนีไป ฝูงสัตว์ได้ฟังถ้อยคำของกระต่ายเข้าก็พากันตกใจกลัวตัวสั่น{๕๘๘} [๕๘๘] พวกคนเขลายังไม่ทันรู้เรื่องแจ่มแจ้งก็มักแล่นไปตามกระแสเสียง ของผู้อื่น มีคำเล่าลือเป็นสำคัญ คนเหล่านั้นเชื่อคนอื่นง่าย{๕๘๙} [๕๘๙] ส่วนชนเหล่าใดสมบูรณ์ด้วยศีล ด้วยปัญญา ยินดีในความสงบ ชนเหล่านั้นนับว่าเป็นผู้ฉลาดงดเว้นจากการทําความชั่วเสีย ห่างไกล ย่อมไม่เชื่อคนอื่นง่าย ๆ
๓. พรหมทัตตชาดก (๓๒๓)
ว่าด้วยผู้ขอกับผู้ถูกขอ
(พระดาบสโพธิสัตว์ได้ถวายพระพรพระราชาว่า)
{๕๙๐} [๕๙๐] ขอถวายพระพรมหาบพิตร ผู้ขอย่อมได้๒ อย่าง คือไม่ได้ทรัพย์ หรือได้ทรัพย์ แท้จริงการขอมีธรรมดาอย่างนี้
End of ๒. ทุททุภายชาดก