๙. กาฬพาหุชาดก เล่ม ๒๗

ยํ อนฺนปานสฺส ปุเร ลภาม

ตนฺทานิ สาขมิคเมว คจฺฉติ

คจฺฉามทานิ วนเมว ราธ

อสกฺกตา จสฺม ธนญฺชยาย.

เมื่อก่อน เราได้ข้าวและน้ำใดจากราชสำนัก

บัดนี้ ข้าวและน้ำนั้นไปหาลิง เท่านั้น พี่ราธะ

เรากลับไปป่ากันเถิด เพราะพระเจ้าธนัญชัยไม่สักการะเราแล้ว

(นกราธโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

ลาโภ อลาโภ ยโส อยโส จ

นินฺทา ปสํสา จ สุขํ จ ทุกฺขํ

เอเต อนิจฺจา มนุเชสุ ธมฺมา

มา โสจิ กึ โสจสิ โปฏฺฐปาท.

น้องโปฏฐปาทะเอ๋ย โลกธรรมในหมู่มนุษย์เหล่านี้

คือ ความมีลาภ ไม่มีลาภ มียศ ไม่มียศ

นินทา สรรเสริญ สุข และทุกข์ เป็นของไม่เที่ยง

เจ้าอย่าเศร้าโศกไปเลย จะเศร้าโศกไปทำไม

(นกโปฏฐปาทะกล่าวว่า)

อทฺธา ตุวํ ปณฺฑิตโกสิ ราธ

ชานาสิ อตฺถานิ อนาคตานิ

กถํ นุ สาขามิคํ ทกฺขาม (๑)

นิทฺธาวิตํ ราชกุลโตว ชมฺมํ.

พี่ราธะ พี่เป็นบัณฑิตแแท้ ๆ ย่อมรู้ประโยชน์ที่ยังไม่มาถึง

ทำอย่างไร เราจะเห็นลิงชั่วถูกไล่ออกจากราชตระกูล

(นกราธโพธิสัตว์กล่าวว่า)

จาเลติ กณฺณํ ภกุฏึ กโรติ

มุหุํ มุหุํ ภายเต กุมาเร

สยเมว ตํ กาหติ กาฬพาหุ

เยนารกา ฐสฺสติ อนฺนปานาติ.

กาฬพาหุชาตกํ นวมํ.

ลิงกาฬพาหุกระดิกหู กลอกหน้ากลอกตา

ทำให้พระราชกุมารหวาดกลัวอยู่บ่อย ๆ

มันจะทำตนเองให้อดข้าวและน้ำ

กาฬพาหุชาดกที่ ๙ จบ