พระอภิธรรมปิฎก · วรรคที่ ๒๓
เอกาธิปปายกถา เล่ม ๓๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๘๘๒–๑๘๘๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๖ ในวรรคที่ ๒๓มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
_______
๒๓. เตวีสติมวคฺค
(๒๑๘) ๑. เอกาธิปฺปายกถา
๒๓. เตวีสติมวรรค
๑. เอกาธิปปายกถา (๒๑๘)
ว่าด้วยจุดประสงค์อย่างเดียวกัน
พระอภิธรรมปิฎก กถาวัตถุ วรรคที่ ๒๓ เอกาธิปปายกถา (ฉบับหลวง เล่ม ๓๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๘๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๗ หน้า ๕๑๗–๕๑๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๗ หน้า ๙๓๗–๙๓๗
*เอกาธิปฺปาเยน เมถุโน ธมฺโม ปฏิเสวิตพฺโพติ? อามนฺตา. เอกาธิปฺปาเยน อสฺสมเณน โหตพฺพํ อภิกฺขุนา โหตพฺพํ ฉินฺนมูเลน โหตพฺพํ ปาราชิเกน โหตพฺพนฺติ? น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ เอกาธิปฺปาเยน เมถุโน ธมฺโม ปฏิเสวิตพฺโพติ? อามนฺตา. เอกาธิปฺปาเยน ปาโณ หนฺตพฺโพ. อทินฺนํ อาทิยิตพฺพํ. มุสา ภณิตพฺพา. ปิสุณํ ภณิตพฺพํ. ผรุสํ ภณิตพฺพํ. สมฺผํ ปลปิตพฺพํ. สนฺธิ เฉทิตพฺโพ. นิลฺโลปํ หาตพฺพํ. เอกาคาริกํ กาตพฺพํ. ปริปนฺเถ ฐาตพฺพํ. ปรทาโร คนฺตพฺโพ. คามฆาตโก กาตพฺโพ. นิคมฆาตโก กาตพฺโพติ? น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ เอกาธิปฺปายกถา นิฏฺฐิตา.
สก. บุคคลเสพเมถุนธรรมด้วยจุดประสงค์อย่างเดียวกันได้ใช่ไหม
สก. บุคคลผู้เสพเมถุนธรรมไม่ควรเป็นสมณะ ไม่ควรเป็นภิกษุ ควรเป็นผู้มี มูลขาดแล้ว ควรเป็นปาราชิก ด้วยจุดประสงค์อย่างเดียวกันใช่ไหม
ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ
สก. บุคคลเสพเมถุนธรรมด้วยจุดประสงค์อย่างเดียวกันได้ใช่ไหม
ปร. ใช่
สก. บุคคลฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ พูดเท็จ พูดส่อเสียด พูดคำหยาบ พูดเพ้อเจ้อ ตัดช่องย่องเบา ปล้นสะดม ปล้นเรือนหลังเดียว ดักปล้นในทางเปลี่ยว ผิดภรรยา ของผู้อื่น ปล้นชาวบ้าน ปล้นชาวนิคม ด้วยจุดประสงค์อย่างเดียวกันได้ใช่ไหมปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ
เอกาธิปปายกถา จบ
- ๑ปร. หมายถึงภิกษุในนิกายอันธกะและนิกายเวตุลลกะ (อภิ.ปญฺจ.อ. ๙๐๘/๓๒๓)
- ๒เพราะมีความเห็นว่า ถ้าภิกษุมีความเห็นพ้องต้องกับหญิงว่าพวกเราจะเกิดร่วมกันในชาติหน้า สามารถ เสพเมถุนกับเธอได้ (อภิ.ปญฺจ.อ. ๙๐๘/๓๒๓)
จบ เอกาธิปปายกถา