พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · สัตติวรรค
๔. มโนนิวารณสูตร เล่ม ๑๕
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๒–๖๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในสัตติวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต สัตติวรรค มโนนิวารณสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๒๗–๒๗
นามก็ดี รูปก็ดี ปฏิฆสัญญาและรูปสัญญาก็ดี ดับหมดในที่ใด ตัณหาอันเป็นเครื่องยุ่งนั้น ย่อมขาดหมดไปในที่นั้น
๔. มโนนิวารณสูตร
ว่าด้วยการห้ามใจ
{๖๒} [๒๔] เทวดากล่าวว่า
บุคคลห้ามใจจากอารมณ์ใด ๆ ไว้ได้ ทุกข์ย่อมไม่มาถึงบุคคลนั้นเพราะเหตุแห่งอารมณ์นั้น ๆ บุคคลนั้นพึงห้ามใจจากอารมณ์ทั้งปวง บุคคลนั้นย่อมพ้นจากทุกข์ เพราะเหตุแห่งอารมณ์ทั้งปวง{๖๓} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
บุคคลไม่พึงห้ามใจจากอารมณ์ทั้งปวงที่เป็นเหตุให้ใจมีความสำรวม แต่บาปกรรมย่อมเกิดขึ้นจากอารมณ์ใด ๆ บุคคลพึงห้ามใจจากอารมณ์นั้น ๆ เสีย
๕. อรหันตสูตร
ว่าด้วยพระอรหันต์
{๖๔} [๒๕] เทวดากล่าวว่า
ภิกษุรูปใดเป็นผู้ไกลจากกิเลส ทำกิจเสร็จแล้ว มีอาสวะสิ้นแล้ว ดำรงร่างกายเป็นชาติสุดท้าย ภิกษุรูป
- ๑นาม ในที่หมายถึงอรูปขันธ์ ๔ คือ เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ รูป ก็คือรูปขันธ์
- ๒ปฎิสัญญา หมายถึงกามภพ รูปสัญญา หมายถึงรูปภพ (สํ.ส.อ. ๕๐)
- ๓อารมณใด ๆ ในที่นี้หมายถึงความชั่วหรือความดี บาปหรือบุญ (สํ.ส.อ. ๕๐)
จบ ๔. มโนนิวารณสูตร