๒. ทุติยกัสสปสูตร เล่ม ๑๕

๒. ทุติยกัสสปสูตร

ว่าด้วยกัสสปเทพบุตร สูตรที่ ๒

{๒๒๓} [๘๓] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

กัสสปเทพบุตรผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

ภิกษุพึงเป็นผู้เพ่งพินิจ มีจิตหลุดพ้นแล้ว พึงหวังพระอรหัตตผลที่ยังไม่เกิดขึ้นแก่จิต อนึ่ง ภิกษุผู้มุ่งต่อพระอรหัตตผลนั้นรู้ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปแห่งโลก มีใจดี อันตัณหาและทิฏฐิไม่อิงอาศัยแล้ว พึงมีอรหัตผลนั้นเป็นอานิสงส์

๓. มาฆสูตร

ว่าด้วยเทวดาถามปัญหา ๓ ข้อ

{๒๒๔} [๘๔] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามผ่านไปแล้ว มาฆเทพบุตรมีรัศมีงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง แล้ว{๒๒๕}ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

บุคคลฆ่าอะไรเสียได้ จึงจะอยู่เป็นสุข ฆ่าอะไรเสียได้ จึงจะไม่เศร้าโศกเสียใจ ข้าแต่พระโคดม พระองค์ทรงพอพระทัยการฆ่าอะไรซึ่งเป็นธรรมอย่างเอก