๑. ปฐมกัสสปสูตร เล่ม ๑๕

๒. เทวปุตตสังยุต

๑. ปฐมวรรค

๑. ปฐมกัสสปสูตร

ว่าด้วยกัสสปเทพบุตร สูตรที่ ๑

{๒๒๑} [๘๒] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามผ่านไปแล้ว กัสสปเทพบุตรมีรัศมีงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง แล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ทรงประกาศภิกษุไว้แล้ว แต่ไม่ทรงประกาศคำสอนของภิกษุไว้”พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนกัสสปเทพบุตร ถ้าอย่างนั้น คำสอนนั้นจงแจ่มแจ้ง ณ ที่นี้เถิด”

{๒๒๒} กัสสปเทพบุตรได้กราบทูลว่า

บุคคลพึงศึกษาคำสุภาษิต การเข้าไปนั่งใกล้สมณะ การนั่งในที่เร้นแต่ผู้เดียว และการสงบระงับจิต

พระศาสดาทรงพอพระทัย ลำดับนั้น กัสสปเทพบุตรทราบว่าพระศาสดาทรงพอพระทัย จึงถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า ทำประทักษิณแล้วก็อันตรธานไป ณ ที่นั้นแล

๒. ทุติยกัสสปสูตร

ว่าด้วยกัสสปเทพบุตร สูตรที่ ๒

{๒๒๓} [๘๓] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

กัสสปเทพบุตรผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

ภิกษุพึงเป็นผู้เพ่งพินิจ มีจิตหลุดพ้นแล้ว พึงหวังพระอรหัตตผลที่ยังไม่เกิดขึ้นแก่จิต อนึ่ง ภิกษุผู้มุ่งต่อพระอรหัตตผลนั้นรู้ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปแห่งโลก มีใจดี อันตัณหาและทิฏฐิไม่อิงอาศัยแล้ว พึงมีอรหัตผลนั้นเป็นอานิสงส์

๓. มาฆสูตร

ว่าด้วยเทวดาถามปัญหา ๓ ข้อ

{๒๒๔} [๘๔] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามผ่านไปแล้ว มาฆเทพบุตรมีรัศมีงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง แล้ว{๒๒๕}ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

บุคคลฆ่าอะไรเสียได้ จึงจะอยู่เป็นสุข ฆ่าอะไรเสียได้ จึงจะไม่เศร้าโศกเสียใจ ข้าแต่พระโคดม พระองค์ทรงพอพระทัยการฆ่าอะไรซึ่งเป็นธรรมอย่างเอก