๓. มาฆสูตร เล่ม ๑๕

๒. ทุติยกัสสปสูตร

ว่าด้วยกัสสปเทพบุตร สูตรที่ ๒

{๒๒๓} [๘๓] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

กัสสปเทพบุตรผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

ภิกษุพึงเป็นผู้เพ่งพินิจ มีจิตหลุดพ้นแล้ว พึงหวังพระอรหัตตผลที่ยังไม่เกิดขึ้นแก่จิต อนึ่ง ภิกษุผู้มุ่งต่อพระอรหัตตผลนั้นรู้ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปแห่งโลก มีใจดี อันตัณหาและทิฏฐิไม่อิงอาศัยแล้ว พึงมีอรหัตผลนั้นเป็นอานิสงส์

๓. มาฆสูตร

ว่าด้วยเทวดาถามปัญหา ๓ ข้อ

{๒๒๔} [๘๔] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามผ่านไปแล้ว มาฆเทพบุตรมีรัศมีงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง แล้ว{๒๒๕}ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

บุคคลฆ่าอะไรเสียได้ จึงจะอยู่เป็นสุข ฆ่าอะไรเสียได้ จึงจะไม่เศร้าโศกเสียใจ ข้าแต่พระโคดม พระองค์ทรงพอพระทัยการฆ่าอะไรซึ่งเป็นธรรมอย่างเอก

{๒๒๖} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

บุคคลฆ่าความโกรธเสียได้ จึงจะอยู่เป็นสุข ฆ่าความโกรธเสียได้ จึงจะไม่เศร้าโศกเสียใจ ดูก่อนท้าววัตรภู พระอริยเจ้าทั้งหลายย่อมสรรเสริญการฆ่าความโกรธซึ่งมีรากเป็นพิษ มียอดหวาน เพราะว่าบุคคลฆ่าความโกรธนั้นได้แล้วย่อมไม่เศร้าโศกเสียใจเลย

๔. มาคธสูตร

ว่าด้วยแสงสว่าง ๔ อย่าง

{๒๒๗} [๘๕] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

มาคธเทพบุตรผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

แสงสว่างในโลกที่ทำให้โลกสว่างมีอยู่เท่าไร พวกข้าพระองค์พากันมาเพื่อจะทูลถามพระองค์ ทำไฉนจึงจะรู้จักแสงสว่างที่ทูลถามนั้นได้

{๒๒๘} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

แสงสว่างทั้งหลายในโลกมีอยู่ ๔ อย่าง อย่างที่ ๕ ไม่มีในโลกนี้ คือ ดวงอาทิตย์ส่องสว่างในตอนกลางวัน ดวงจันทร์ส่องสว่างในตอนกลางคืน แสงไฟส่องสว่างทั้งในตอนกลางวันและกลางคืนทุกหนทุกแห่งไป แต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประเสริฐกว่าดวงไฟทั้งหลาย พระรัศมีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านี้เป็นแสงสว่างอย่างยอดเยี่ยม