๒. ทุติยกัสสปสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถิยํ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข กสฺสโป เทวปุตฺโต ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“ภิกฺขุ สิยา ฌายี วิมุตฺตจิตฺโต

อากงฺเข เจ หทยสฺสานุปตฺตึ

โลกสฺส ญตฺวา อุทยพฺยญฺจ

สุเจตโส อนิสฺสิโต ตทานิสํโส”ติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

กัสสปเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มี พระภาคว่าถ้าภิกษุหวังการบรรลุธรรมที่เป็นหัวใจ

มีธรรมที่เป็นหัวใจเป็นอานิสงส์

เธอพึงเป็นผู้มีฌาน มีจิตหลุดพ้น

รู้ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปแห่งโลก

มีใจดี ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย

ทุติยกัสสปสูตรที่ ๒ จบ