๔. สัมพหุลสูตร เล่ม ๑๕

๔. สัมพหุลสูตร

ว่าด้วยเทวดาครํ่าครวญถึงพระที่จากไป

{๗๖๘} [๒๒๔] สมัยหนึ่ง ภิกษุหลายรูปด้วยกันพำนักอยู่ในแนวป่าแห่งหนึ่ง ในแคว้นโกศล ครั้งนั้นแล ภิกษุเหล่านั้นอยู่จำพรรษาถ้วนไตรมาสแล้วก็หลีกจาริกไป{๗๖๙} ครั้งนั้นแล เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในแนวป่านั้น เมื่อไม่เห็นภิกษุเหล่านั้น ก็คร่ำครวญถึงได้กล่าวคาถานี้ในเวลานั้นว่า

วันนี้ ดูเหมือนว่าความไม่ยินดีจะปรากฏแก่ข้าพเจ้า เพราะเห็นอาสนะที่ว่างเปล่าเป็นอันมาก ท่านเหล่านั้นเป็นพหูสูต มีถ้อยคำอันไพเราะ สาวกของพระโคดมเหล่านั้น ไปไหนกันเสียแล้ว{๗๗๐} เมื่อเทวดานั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวกะเทวดา องค์นั้นด้วยคาถาว่า

ภิกษุทั้งหลายเป็นผู้ไม่ติดที่อยู่ เที่ยวไปเป็นหมู่ประดุจวานร แยกย้ายกันไปสู่แคว้นมคธบ้าง ไปแคว้นโกศลบ้าง บางพวกก็ไปยังดินแดนแคว้นวัชชี

๕. อานันทสูตร

ว่าด้วยเทวดาเตือนพระอานนท์ที่รับแขกมาก

{๗๗๑} [๒๒๕] สมัยหนึ่ง ท่านพระอานนท์พำนักอยู่ในแนวป่าแห่งหนึ่งในแคว้นโกศล ก็สมัยนั้น ท่านพระอานนท์รับแขกคฤหัสถ์มากไปจนเกินเวลาอยู่