๔. สัมพหุลสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ สมฺพหุลา ภิกฺขู โกสเลสุ วิหรนฺติ อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ. อถ โข เต ภิกฺขู วสฺสํวุตฺถา (๑) เตมาสจฺจเยน จาริกํ ปกฺกมึสุ. อถ โข ยา ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถา เทวตา เต ภิกฺขู อปสฺสนฺตี ปริเทวมานา ตายํ เวลายํ อิมํ คาถํ อภาสิ

“อรติ วิย เมชฺชํ ขายติ

พหุเก ทิสฺวาน วิวิตฺเต อาสเน

เต จิตฺตกถา พหุสฺสุตา

โกเม โคตมสาวกา คตา”ติ.

เอวํ วุตฺเต อญฺญตรา เทวตา ตํ เทวตํ คาถาย ปจฺจภาสิ

“มคธํ (๒) คตา โกสลํ คตา

เอกจฺจิยา ปน วชฺชิภูมิยา

มคา (๓) วิย สํฆจาริโน (๔)

อนิเกตา วิหรนฺติ ภิกฺขโว”ติ.

สมัยหนึ่ง ภิกษุหลายรูปอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล ครั้งนั้นภิกษุเหล่านั้นอยู่จำพรรษาถ้วนไตรมาสแล้ว ก็หลีกไปสู่ที่จาริกครั้งนั้น เทวดาผู้สิง สถิตอยู่ในราวป่านั้น เมื่อไม่เห็นภิกษุเหล่านั้นก็คร่ำครวญถึง ได้กล่าวคาถานี้ใน เวลานั้นว่าความเยื่อใยย่อมปรากฏเหมือนความไม่ยินดี

เพราะเห็นอาสนะมากมายเงียบสงัด

สาวกของพระสมณโคดมเหล่านั้น

ผู้มีถ้อยคำไพเราะ เป็นพหูสูต ไปที่ไหนกัน

เมื่อเทวดานั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวกับเทวดานั้นด้วย คาถาว่าภิกษุทั้งหลายไม่ติดในที่อยู่

เที่ยวไปเป็นหมู่ เหมือนฝูงวานร

ไปสู่แคว้นมคธและแคว้นโกศล

บางพวกก็ไปสู่แคว้นวัชชี

สัมพหุลสูตรที่ ๔ จบ