arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · ชราวรรค

๙. ทุติยสูตร เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๔–๑๗๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในชราวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

นวมํ ทุติยสุตฺตํ

ทุติยสูตรที่ ๙

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต ชราวรรค ทุติยสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

บาลี (สยามรัฐ)

กึสุ ทุติยํ ๒ ปุริสสฺส โหติ กึสุ เจนํ ปสาสติ

กิสฺส จาภิรโต มจฺโจ สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจตีติ ฯ

ฉบับหลวง

เทวดาทูลถามว่า

อะไรหนอเป็นเพื่อนของคน อะไรหนอย่อมปกครองคนนั้น และสัตว์

ยินดีในอะไรจึงพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้ ฯ

บาลี (สยามรัฐ)

สทฺธา ทุติยา ปุริสสฺส โหติ ปญฺญา เจนํ ปสาสติ

นิพฺพานาภิรโต มจฺโจ สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจตีติ ฯ

ฉบับหลวง

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า

ศรัทธาเป็นเพื่อนของคน ปัญญาย่อมปกครองคนนั้น สัตว์ยินดีในพระนิพพานจึงพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้ ฯ

จบ ๙. ทุติยสูตร