๔. ปิฏฐธีตลิกเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๘] ชาติก่อนข้าพเจ้าเป็นสมณะลามก มีวาจาชั่ว ประพฤติพรหมจรรย์ แต่ไม่สำรวมปาก วรรณะดังทองข้าพเจ้า ได้แล้วเพราะพรหมจรรย์นั้น แต่ปากของข้าพเจ้าเหม็น เพราะพูดจาส่อเสียด[๙] ข้าแต่ท่านพระนารทะ รูปของข้าพเจ้านี้ท่านก็เห็นเองแล้ว ท่านผู้ฉลาดอนุเคราะห์กล่าวไว้ว่า ท่านอย่าพูด ส่อเสียดและอย่าพูดมุสา ถ้าท่านละคำส่อเสียดและคำมุสาแล้วสำรวมวาจาท่านก็จักได้เป็นเทวดาผู้สมบูรณ์ ด้วยสิ่งที่น่าใคร่

จบ ปูติมุขเปตวัตถุที่ ๓

๔. ปีฏฐธีตลิกเปตวัตถุ

ว่าด้วยการทำบุญอุทิศให้เปรต

(พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า)

{๘๙}[๑๐] บุคคลผู้ไม่ตระหนี่ควรทำเหตุอย่างใดอย่างหนึ่งให้เป็นอารมณ์ คือ ปรารภถึงบุพเปตชน เทวดาผู้สถิตอยู่ในเรือน

[๑๑] หรือท้าวมหาราชทั้ง ๔ ผู้คุ้มครองโลก ผู้มียศ คือ ท้าวธตรฐ ๑ ท้าววิรุฬหก ๑ ท้าววิรูปักษ์ ๑ ท้าวกุเวร ๑ ให้เป็นอารมณ์ และพึงให้ทาน ท่านเหล่านั้นย่อมเป็นผู้อันได้รับบูชาแล้ว และทายกก็ไม่ไร้ผล

[๑๒] การร้องไห้ การเศร้าโศก หรือการรํ่าไห้อย่างอื่นไม่ควรทำเลย เพราะการร้องไห้เป็นต้นนั้นย่อมไม่เป็นประโยชน์ แก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว ญาติทั้งหลายยังจะคงอยู่อย่างนั้น[๑๓] อันทักษิณาทานที่ท่านถวายประดิษฐานไว้ดีแล้วในสงฆ์ นี้แลย่อมสำเร็จประโยชน์แก่บุรพเปตชนนั้นโดยพลันตลอดกาลนาน

จบ ปิฏฐธีตลิกเปตวัตถุที่ ๔

๕. ติโรกุฑฑเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตญาติพระเจ้าพิมพิสาร

(พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสกะพระเจ้าพิมพิสารว่า)

{๙๐}[๑๔] พวกเปรตพาอันมายังเรือนของตน ยืนอยู่นอกฝาเรือนบ้าง ที่ทางสี่แยกบ้าง ทางสามแยกบ้าง และข้างบานประตูบ้าง

[๑๕] เมื่อพวกญาติจัดตั้งข้าว นํ้า ของเคี้ยว และของบริโภค ไว้เป็นอันมาก แต่ก็ไม่มีใครนึกถึง เพราะกรรมของสัตว์เหล่านั้นเป็นเหตุ[๑๖] เหล่าชนผู้เอ็นดูย่อมให้ข้าวนํ้าที่สะอาด ประณีต เป็นของควรแก่หมู่ญาติตามกาล ด้วยเจตนาอุทิศอย่างนี้ว่า ‘ขอผลทานนี้จงสำเร็จแก่หมู่ญาติ ขอหมู่ญาติจงเป็นสุข ๆ เถิด,