๓. ปูตีมุขเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๒. สูกรเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตปากสุกร

(ท่านพระนารทะถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๘๗}[๔] กายของท่านมีสีเหมือนทองทั่วทั้งกาย สว่างไสวไปทั่วทุกทิศ แต่ปากของท่านเหมือนปากสุกร ชาติก่อนท่าน ได้ทำกรรมอะไรไว้(เปรตนั้นตอบว่า)

[๕] ข้าแต่ท่านพระนารทะ ชาติก่อนข้าพเจ้าได้แต่สำรวมกาย แต่ไม่ได้สำรวมวาจา เพราะเหตุนั้น วรรณะของข้าพเจ้า จึงเป็นเช่นดังที่ท่านเห็นอยู่[๖] เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าขอบอกท่าน สรีระของข้าพเจ้า นี้ท่านก็เห็นเองแล้ว ขอท่านอย่าทำบาปด้วยปาก อย่าได้มีปากเหมือนสุกรเลย

จบ สุกรเปตวัตถุที่ ๒

๓. ปูติมุขเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตปากเหม็น

(ท่านพระนารทะถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๘๘}[๗] ท่านมีวรรณะงามดังทิพย์ยืนอยู่ในอากาศ แต่ปากของท่านมีกลิ่นเหม็น มีหมู่หนอนไชชอนอยู่ ชาติก่อน ท่านทำกรรมอะไรไว้

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๘] ชาติก่อนข้าพเจ้าเป็นสมณะลามก มีวาจาชั่ว ประพฤติพรหมจรรย์ แต่ไม่สำรวมปาก วรรณะดังทองข้าพเจ้า ได้แล้วเพราะพรหมจรรย์นั้น แต่ปากของข้าพเจ้าเหม็น เพราะพูดจาส่อเสียด[๙] ข้าแต่ท่านพระนารทะ รูปของข้าพเจ้านี้ท่านก็เห็นเองแล้ว ท่านผู้ฉลาดอนุเคราะห์กล่าวไว้ว่า ท่านอย่าพูด ส่อเสียดและอย่าพูดมุสา ถ้าท่านละคำส่อเสียดและคำมุสาแล้วสำรวมวาจาท่านก็จักได้เป็นเทวดาผู้สมบูรณ์ ด้วยสิ่งที่น่าใคร่

จบ ปูติมุขเปตวัตถุที่ ๓

๔. ปีฏฐธีตลิกเปตวัตถุ

ว่าด้วยการทำบุญอุทิศให้เปรต

(พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า)

{๘๙}[๑๐] บุคคลผู้ไม่ตระหนี่ควรทำเหตุอย่างใดอย่างหนึ่งให้เป็นอารมณ์ คือ ปรารภถึงบุพเปตชน เทวดาผู้สถิตอยู่ในเรือน

[๑๑] หรือท้าวมหาราชทั้ง ๔ ผู้คุ้มครองโลก ผู้มียศ คือ ท้าวธตรฐ ๑ ท้าววิรุฬหก ๑ ท้าววิรูปักษ์ ๑ ท้าวกุเวร ๑ ให้เป็นอารมณ์ และพึงให้ทาน ท่านเหล่านั้นย่อมเป็นผู้อันได้รับบูชาแล้ว และทายกก็ไม่ไร้ผล