๔. ปิฏฐธีตลิกเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

ยงฺกิญฺจารมฺมณํ กตฺวา ทชฺชา ทานมมจฺฉรี

ปุพฺเพ เปเตว (๑) อารพฺภ อถ วา วตฺถุเทวตา.

บุคคลผู้ไม่ตระหนี่ ควรทำเหตุอย่างใดอย่างหนึ่งให้เป็นอารมณ์

คือ ปรารภบุรพชนผู้ล่วงลับไปแล้ว หรือเทวดาผู้สิงอยู่ในเรือน

จตฺตาโร จ มหาราเช โลกปาเล ยสสฺสิโน (๑)

กุเวรํ ธตรฏฺฐญฺจ วิรูปกฺขํ วิรูฬฺหกํ

เต เจว ปูชิตา โหนฺติ ทายกา จ อนิปฺผลา.

หรือท้าวมหาราชทั้ง ๔ ผู้รักษาโลก มีบริวารยศ

คือ ท้าวกุเวร ท้าวธตรฐ ท้าววิรูปักษ์

และท้าววิรูฬหก แล้วพึงถวายทาน

ท่านเหล่านั้นเป็นผู้อันบุคคลบูชาแล้ว และทายกก็ไม่ไร้ผล

น หิ รุณฺณํ วา โสโก วา ยาวญฺญา ปริเทวนา

น ตํ เปตสฺส อตฺถาย เอวํ ติฏฺฐนฺติ ญาตโย.

การร้องไห้ ความเศร้าโศก หรือความร่ำไห้

คร่ำครวญอย่างอื่นใด ไม่ควรทำเลย

เพราะการร้องไห้เป็นต้นนั้นไม่เป็นประโยชน์แก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว

ญาติทั้งหลายก็ยังคงสภาพอยู่อย่างนั้น

อยญฺจ โข ทกฺขิณา ทินฺนา สํฆมฺหิ สุปฺปติฏฺฐิตา

ทีฆรตฺตํ หิตายสฺส ฐานโส อุปกปฺปตีติ.

ปิฏฺฐธีตลิกเปตวตฺถุ จตุตฺถํ.

ส่วนทักษิณาทานนี้แหละ ที่ตั้งไว้ดีแล้วในสงฆ์

ย่อมสำเร็จประโยชน์เกื้อกูลแก่เปรตนั้นโดยทันที สิ้นกาลนาน

ปิฏฐธีตลิกเปตวัตถุที่ ๔ จบ