๖. ปัญจปุตตขาทิกเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๖ นคฺคา ทุพฺพณฺณรูปาสิ ทุคฺคนฺธา ปูติ วายสิ

มกฺขิกาหิ ปริกิณฺณา กา นุ ตฺวํ อิธ ติฏฺฐสีติ ฯ

อหํ ภทนฺเต เปตีมฺหิ ทุคฺคตา ยมโลกิกา

ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คตา ๑

กาเลน ปญฺจ ปุตฺตานิ สายํ ปญฺจ ปุนาปเร

วิชายิตฺวาน ขาทามิ เตปิ น โหนฺติ เม อลํ ฯ

ปริฑยฺหติ ธูมายติ ขุทาย หทยํ มม

ปานียํ น ลเภ ปาตุํ ปสฺส มํ พฺยสนํ คตนฺติ ฯ

กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน ปุตฺตมํสานิ ขาทสีติ ฯ

สปตี เม คพฺภินี อาสิ ตสฺสา ปาปํ อเจตยึ

สาหํ ปทุฏฺฐมนสา อกรึ คพฺภปาตนํ ฯ

ตสฺสา เทฺวมาสิโก คพฺโภ โลหิตญฺเญว ปคฺฆริ

ตทสฺสา มาตา กุปิตา มยฺหํ ญาตี สมานยิ

สปถญฺจ มํ อกาเรสิ ปริภาสาปยิ จ มํ ฯ

สาหํ โฆรญฺจ สปถํ มุสาวาทํ อภาสิยํ ๒

ปุตฺตมํสานิ ขาทามิ สเจตํ ปกตํ ๓ มยา ฯ

ตสฺส กมฺมวิปาเกน มุสาวาทสฺส จูภยํ

ปุตฺตมํสานิ ขาทามิ ปุพฺพโลหิตมกฺขิตาติ ๔ ฯ

ปญฺจปุตฺตขาทิกเปตวตฺถุ ๕ ฉฏฺฐํ ฯ

๑ มงฺคลตฺถทีปนิยา อุนฺนเตติ ทิสฺสติ ฯ ๒ ม. ยุ. เปตานมตฺถาย ฯ

ท่านเปลือยกาย มีผิวพรรณเลวทราม มีกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งไป หมู่แมลงวันพากันตอมเกลื่อนกล่น ท่านเป็นใครหนอมายืนอยู่ในที่นี้?

หญิงเปรตนั้นตอบว่า

ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นเปรต ถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำกรรมอันลามกจึงต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก เวลาเช้าคลอดบุตร ๕ คนเวลาเย็นอีก ๕ ตน แล้วกินลูกเหล่านั้นหมด ถึงบุตร ๑๐ คนเหล่านั้นก็ยังไม่อาจบรรเทาความหิวของดิฉัน หัวใจของดิฉันเร่าร้อนอยู่เป็นนิจเพราะความหิวดิฉันไม่ได้ดื่มน้ำที่ควรดื่ม ขอท่านจงดูดิฉันผู้ถึงความ

พินาศเช่นนี้เถิด.

พระเถระถามว่า

เมื่อก่อน ท่านได้ทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจ หรือท่านกินเนื้อ

บุตรทั้งหลาย เพราะวิบากแห่งกรรมอะไร?

หญิงเปรตนั้นตอบว่า

เมื่อก่อน หญิงร่วมสามีของดิฉันคนหนึ่งมีครรภ์ ดิฉันคิดชั่วต่อเขา มีใจประทุษร้าย ได้ทำให้ครรภ์ตกไป เขามีครรภ์ ๒ เดือนเท่านั้น ไหลออกเป็นโลหิต ครั้งนั้น มารดาของเขาโกรธ เชิญพวกญาติของดิฉันมาประชุมซักถาม ให้ดิฉันทำการสบถและขู่เข็ญให้กลัว ดิฉันได้กล่าวคำสบถและมุสาวาทอย่างแรงว่า ถ้าดิฉันทำชั่วอย่างนี้ ขอให้ดิฉันกินเนื้อบุตรเถิด ฉันมีกายอันเปื้อนด้วยหนองและโลหิต กินเนื้อบุตรทั้งหลายเพราะวิบากแห่งกรรม คือ การทำให้ครรภ์ตกและการพูดมุสาทั้งสองนั้น

จบ ปัญจปุตตขาทิกเปตวัตถุที่ ๖.