๑๑. สุตตเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

อหํ ปุเร ปพฺพชิตสฺส ภิกฺขุโน

สุตฺตํ อทาสึ อุปสงฺกมฺม ยาจิตา

ตสฺส วิปาโก วิปุลผลูปลพฺภติ

พหู จ เม อุปฺปชฺชเร (๑) วตฺถโกฏิโย.

เมื่อก่อน ฉันได้ถวายด้ายแก่ภิกษุซึ่งเข้าไปขอถึงเรือนของฉัน

ฉันได้เสวยวิบากซึ่งเป็นผลแห่งการถวายด้ายนั้น

อนึ่ง ผ้ามากมายหลายโกฏิบังเกิดมีแก่ฉัน

ปุปฺผาภิกิณฺณํ รมิตํ (๑) วิมานํ

อเนกจิตฺตํ นรนาริเสวิตํ

สาหํ ภุญฺชามิ จ ปารุปามิ จ

ปหูตวิตฺตา น จ ตาว ขียติ.

วิมานของฉันดารดาษไปด้วยดอกไม้ น่ารื่นรมย์ แสนจะงดงาม

ทั้งเทพบุตรเทพธิดาพากันมาชมไม่ขาดสาย

ฉันเลือกใช้สอยนุ่งและห่มตามปรารถนาถึงเพียงนี้

สรรพวัตถุซึ่งเป็นอุปกรณ์เครื่องปลื้มใจมากมายก็ยังไม่สิ้นไป

ตสฺเสว กมฺมสฺส วิปากมนฺวยา

สุขญฺจ สาตญฺจ อิธูปลพฺภติ

สาหํ คนฺตฺวา ปุนเทว มานุสํ

กาหามิ ปุญฺญานิ นเยยฺยปุตฺต มนฺติ. (๑)

ฉันได้รับความสุขและความสำราญในวิมานนี้

เพราะอาศัยวิบากแห่งกรรมนั้นเอง

กลับไปยังมนุษยโลกแล้วจักทำบุญให้มากขึ้น

ลูกเจ้า ขอเจ้าจงนำฉันกลับไปยังมนุษยโลกเถิด

(เวมานิกเปรตกล่าวว่า)

สตฺต ตุวํ วสฺสสตา อิธาคตา

ชิณฺณา จ วุฑฺฒา จ ตหึ ภวิสฺสสิ

สพฺเพว เต กาลกตา จ ญาตกา

กึ (๑) ตตฺถ คนฺตฺวาน อิโต กริสฺสสีติ.

ท่านมาอยู่ในวิมานนี้กว่า ๗๐๐ ปี เป็นคนแก่เฒ่าแล้ว

จะไปอยู่ในมนุษยโลกทำไม อนึ่ง ญาติของท่านตายไปหมดแล้ว

ท่านจากเปตโลกนี้ไปยังมนุษยโลกนั้นแล้วจักทำอะไรได้

(หญิงนั้นกล่าวว่า)

สตฺเตว วสฺสานิ อิธาคตาย เม

ทิพฺพญฺจ สุขญฺจ สมปฺปิตาย

สาหํ คนฺตฺวาน ปุนเรว มานุสํ

กาหามิ ปุญฺญานิ นเยยฺยปุตฺต มนฺติ.

เมื่อฉันอยู่ที่วิมานนี้ ๗ ปี ได้เสวยทิพสมบัติและความสุข

อิ่มหนำแล้วกลับไปยังมนุษยโลกตามเดิม จักทำบุญให้มาก

ลูกเจ้า ขอท่านจงนำฉันไปส่งยังมนุษยโลกเถิด

โส ตํ คเหตฺวาน ปสยฺห พาหายํ

ปจฺจานยิตฺวาน เถรึ สุทุพฺพลํ

วชฺเชสิ อญฺญํปิ ชนํ อิธาคตํ ฃ

กโรถ ปุญฺญานิ สุขูปลพฺภตีติ.

เวมานิกเปรตนั้นจับแขนหญิงนั้น

นำกลับไปส่งยังบ้านที่นางเกิดและเจริญวัย

แล้วพูดกับหญิงนั้นซึ่งกลายเป็นหญิงแก่มีกำลังน้อยที่สุดว่า

เธอจงบอกชนแม้อื่นในที่นี้ว่า

ท่านทั้งหลายจงทำบุญจะได้รับความสุข

ทิฏฺฐา มยา อกเตน สาธุนา

เปตา วิหญฺญนฺติ ตเถว มานุสา

กมฺมญฺจ กตฺวา สุขเวทนียํ

เทวา มนุสฺสา จ สุเข ฐิตา ปชาติ.

สุตฺตเปตวตฺถุ เอกาทสมํ.

มนุษย์ทั้งหลายย่อมเดือดร้อนเหมือนเปรตทั้งหลายที่เราเห็นแล้ว

เดือดร้อนอยู่เพราะไม่ได้ทำกรรมดีไว้

ก็หมู่สัตว์คือเทวดาและมนุษย์ทำกรรมมีสุขเป็นวิบากแล้ว

เป็นผู้ดำรงอยู่ในความสุข

สุตตเปตวัตถุที่ ๑๑ จบ