๙. คูถขาทิกเปตวัตถุ ที่ ๒ เล่ม ๒๖

คูถกูปโต อุคฺคนฺตฺวา กา นุ ทีนา ปติฏฺฐสิ

นิสฺสํสยํ ปาปกมฺมนฺตา กินฺนุ สทฺทหเส ตุวนฺติ.

เธอเป็นใครหนอ โผล่ขึ้นจากหลุมคูถ ยืนเศร้าสร้อยอยู่

เธอคงทำกรรมชั่วไว้โดยไม่ต้องสงสัย

จะร้องครวญครางอื้ออึงไปทำไมเล่า

(นางเปรตนั้นตอบว่า)

อหํ ภทนฺเต เปตีมฺหิ ทุคฺคตา ยมโลกิกา

ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คตาติ.

พระคุณเจ้าผู้เจริญ ดิฉันเกิดเป็นเปรตในยมโลก

ได้รับความลำบาก เพราะทำกรรมชั่วไว้

จึงต้องจากโลกนี้ไปยังเปตโลก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

กึ นุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน อิทํ ทุกฺขํ นิคจฺฉสีติ.

เธอได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไร เธอจึงได้รับทุกข์เช่นนี้

(นางเปรตนั้นตอบว่า)

อหุ อาวาสิโก มยฺหํ อิสฺสุกี กุลมจฺฉรี

อชฺโฌสิโต มยฺหํ ฆเร กทริโย ปริภาสโก.

ได้มีภิกษุรูปหนึ่งอยู่ประจำในวัดของดิฉัน

มักริษยา ตระหนี่ตระกูล ผูกขาดในเรือนของดิฉัน

มีใจกระด้าง มักด่าว่า(ภิกษุอาคันตุกะทั้งหลาย)

ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา ภิกฺขโว ปริภาสิสํ

ตสฺส กมฺมวิปาเกน เปตโลกํ อิโต คตาติ.

ดิฉันเชื่อคำของท่าน ได้ด่าว่าภิกษุทั้งหลาย

เพราะผลกรรมนั้นดิฉันจึงต้องจากโลกนี้ไปยังเปตโลก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

อมิตฺโต มิตฺตวณฺเณน โย เต อาสิ กุลูปโก

กายสฺส เภทา ทุปฺปญฺโญ กินฺนุ เปจฺจ คตึ คโตติ.

ภิกษุผู้คุ้นเคยกับตระกูลของเธอไม่ใช่มิตรแท้ เป็นมิตรเทียม

มีปัญญาทราม มรณภาพแล้วไปสู่คติไหนหนอ

(นางเปรตนั้นตอบว่า)

ตสฺเสวาหํ ปาปกมฺมสฺส สีเส ติฏฺฐามิ มตฺถเก

โส จ ปรวิสยํ ปตฺโต มเมว ปริวารโก.

ดิฉันยืนอยู่บนกระหม่อมศีรษะของเปรต

ซึ่งเคยเป็นภิกษุผู้ทำกรรมชั่วนั้นแหละ

และภิกษุนั้นไปเกิดเป็นเปรตผู้ปรนนิบัติของดิฉันเอง

ยํ ภทนฺเต หทนฺตญฺเญ เอตํ เม โหติ โภชนํ

อหญฺจ โข ยํ หทามิ เอตํ โส อุปชีวตีติ.

คูถขาทกเปติวตฺถุ นวมํ.

พระคุณเจ้าผู้เจริญ ชนเหล่าอื่นถ่ายสิ่งใดลงไป

สิ่งนั้นเป็นอาหารของดิฉัน

และดิฉันเองถ่ายสิ่งใดลงไป

เปรตซึ่งเคยเป็นภิกษุนั้นก็อาศัยสิ่งนั้นเลี้ยงชีพ

คูถขาทกเปติวัตถุที่ ๙ จบ