๓. มหาปันถกเถรคาถา เล่ม ๒๖

๓ ยทา ปฐมมทฺทกฺขึ สตฺถารมกุโตภยํ

ตโต เม อหุ สํเวโค ปสฺสิตฺวา ปุริสุตฺตมํ ฯ

สิรึ หตฺเถหิ ปาเทหิ โย ปณาเมยฺย อาคตํ

เอตาทิสํ โส สตฺถารํ อาราเธตฺวา วิราธเย ฯ

ตทาหํ ปุตฺตทารญฺจ ธนธญฺญญฺจ ฉฑฺฑยึ

เกสมสฺสูนิ เฉเทตฺวา ปพฺพชึ อนคาริยํ ฯ

สิกฺขาสาชีวสมฺปนฺโน อินฺทฺริเยสุ สุสํวุโต

นมสฺสมาโน สมฺพุทฺธํ วิหาสึ อปราชิโต ฯ

ตโต เม ปณิธี อาสิ เจตโส อภิปตฺถิโต

น นิสีเท มุหุตฺตมฺปิ ตณฺหาสลฺเล อนูหเต ฯ

ตสฺส เมวํ วิหรโต ปสฺส วิริยปรกฺกมํ

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปุพฺเพนิวาสํ ชานามิ ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ

อรหา ทกฺขิเณยฺโยมฺหิ วิปฺปมุตฺโต นิรูปธิ ฯ

ตโต รตฺยา วิวสเน ๑ สุริยสฺสุคฺคมนํ ปติ

สพฺพํ ตณฺหํ วิโสเสตฺวา ปลฺลงฺเกน อุปาวิสินฺติ ฯ

มหาปนฺถโก เถโร ฯ

อุทฺทานํ

มหากจฺจายโน เถโร สิริมิตฺโต มหาปนฺถโก

ตโย ๒ อฏฺฐนิปาตมฺหิ คาถาโย จตุวีสตีติ ฯ

อฏฺฐกนิปาโต นิฏฺฐิโต ฯ

เมื่อใด เราได้เห็นพระศาสดาผู้ปลอดภัยเป็นครั้งแรก เมื่อนั้นความสลดใจได้เกิดมีแก่เรา เพราะได้เห็นพระศาสดาผู้อุดมบุรุษ ผู้ใดนอบน้อมพระศาสดาผู้ทรงศิริ ที่พระบาทด้วยมือทั้งสอง ผู้นั้นพึงทำพระศาสดาให้ทรงยินดีโปรดปราน ครั้งนั้น เราได้ละทิ้งบุตร

ภรรยา ทรัพย์ และธัญญาหาร ปลงผมและหนวดออกบวชเป็นบรรพชิต เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสิกขาสาชีพ สำรวมดีแล้วในอินทรีย์ทั้งหลาย ถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้า เป็นผู้ไม่พ่ายแพ้ต่อมาร ครั้งนั้น ความตั้งใจปรารถนาสำเร็จแก่เรา เราไม่ได้นั่งอยู่เปล่าแม้เพียงครู่เดียว ในเมื่อยังถอนลูกศรคือตัณหาขึ้นไม่ได้ขอจงดูความเพียร ความบากบั่นของเราผู้อยู่ด้วยความตั้งใจอย่างนั้นเราได้บรรลุวิชชา ๓ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้วเราระลึกชาติก่อนๆ ได้ ได้ชำระทิพยจักษุหมดจดแล้ว เป็นพระอรหันต์ผู้ควรแก่ทักษิณา หลุดพ้นแล้ว ไม่มีอุปธิ ต่อเมื่อราตรีสิ้นไปแล้ว พระอาทิตย์อุทัยขึ้นมา เราทำตัณหาทั้งปวงให้เหือด

แห้งไป จึงเข้าไปสู่ภายในกุฎี โดยบัลลังก์.

__________________________________

พระเถระ ๓ องค์ ได้กล่าวคาถาไว้ในอัฏฐกนิบาตองค์ละ ๘ คาถา

รวมเป็น ๒๔ คาถา คือ

๑. พระมหากัจจายนเถระ ๒. พระสิริมิตตเถระ

๓. พระมหาปันถกเถระ

จบ อัฏฐกนิบาต.