๑๓. มหาวิยูหสูตร เล่ม ๒๕

สมณพราหมณ์พวกใดพวกหนึ่งเหล่านี้

ยึดถือทิฏฐิอยู่ พากันกล่าวอ้างว่า นี้เท่านั้นจริง

สมณพราหมณ์เหล่านั้นทุกพวกนั่นแหละจะถูกนินทา

หรือว่าจะได้รับความสรรเสริญเพราะทิฏฐินั้น

(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบดังนี้)

ผลแห่งวาทะนี้น้อยนัก ไม่พอเพื่อความสงบ

เรากล่าวผลแห่งการวิวาทเป็น ๒ อย่าง

บุคคลเห็นโทษแม้นี้แล้ว

มองเห็นภูมิ(เหตุ)แห่งการไม่วิวาท ว่า เกษม

ไม่พึงวิวาทกัน

(พระพุทธเนรมิตทูลถามดังนี้)

ทิฏฐิสมมติ เหล่านี้อย่างใดอย่างหนึ่งเกิดจากปุถุชน

บุคคลผู้มีความรู้ย่อมไม่เข้าถึงทิฏฐิสมมติเหล่านี้ทุกอย่าง

บุคคลผู้ไม่มีกิเลสเป็นเหตุเข้าถึงนั้น

ไม่ทำความพอใจในรูปที่เห็น เสียงที่ได้ยิน

พึงถึงสิ่งที่ควรเข้าถึงอะไรเล่า

(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบดังนี้)

สมณพราหมณ์ผู้กล่าวอ้างศีลว่า สูงสุด

สมาทานวัตรแล้ว ดำรงอยู่

ได้กล่าวความหมดจดด้วยความสำรวมว่า

พวกเราศึกษาในทิฏฐินี้แหละ และศึกษาความหมดจดแห่งวัตรนั้น

สมณพราหมณ์เหล่านั้นอ้างตนว่า เป็นคนฉลาด

ย่อมเป็นผู้ถูกนำเข้าสู่ภพ

ถ้าบุคคลเคลื่อนจากศีลและวัตร

พลาดกรรมแล้วก็หวั่นไหว

เขาย่อมเฝ้าแต่พร่ำเพ้อและปรารถนาความหมดจด

เหมือนคนออกจากเรือนอยู่ร่วมกับพวกเดินทาง

พลัดพรากจากพวก ฉะนั้น

อริยสาวกละศีลและวัตรได้ทั้งหมด

ละกรรมที่มีโทษและกรรมที่ไม่มีโทษ เสียได้

ไม่ปรารถนาความหมดจดและความไม่หมดจด

งดเว้นแล้ว ไม่ยึดมั่นทิฏฐิที่มีอยู่เที่ยวไป

สมณพราหมณ์เข้าไปอาศัยตบะที่ตนเกลียดชังนั้น

เข้าไปอาศัยรูปที่เห็น เสียงที่ได้ยิน หรืออารมณ์ที่รับรู้

เป็นผู้กล่าวความหมดจดในสงสารข้างหน้า

ยังไม่คลายตัณหาในภพน้อยภพใหญ่

จึงยังพร่ำพูดถึงความหมดจดอยู่

ความชอบใจวัตถุ ย่อมมีแก่ผู้กำลังปรารถนา

อนึ่ง ความหวั่นไหว ย่อมมีเพราะวัตถุที่กำหนดแล้ว

ความตายและความเกิดมิได้มีแก่ภิกษุใดในธรรมวินัยนี้

ภิกษุนั้นพึงหวั่นไหวด้วยเหตุอะไรเล่า

หรือจะพึงชอบใจในอะไรเล่า

(พระพุทธเนรมิตทูลถามดังนี้)

สมณพราหมณ์บางพวกกล่าวธรรมใดว่า เยี่ยม

แต่สมณพราหมณ์พวกอื่นกลับกล่าวธรรมนั้นนั่นเองว่า เลว

วาทะของสมณพราหมณ์เหล่านี้ วาทะไหนจริงกันหนอ

เพราะสมณพราหมณ์เหล่านี้ทุกพวก

ต่างกล่าวอ้างตนว่า เป็นคนฉลาด

(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบดังนี้)

อนึ่ง สมณพราหมณ์บางพวก

กล่าวธรรมของตนว่า บริบูรณ์ แต่กล่าวธรรมของผู้อื่นว่า เลว

พวกสมณพราหมณ์ถือมั่นแม้อย่างนี้แล้ว ย่อมวิวาทกัน

เพราะต่างกล่าวทิฏฐิสมมติของตน ๆ ว่า จริง

หากบุคคลเป็นคนเลวเพราะเหตุที่ผู้อื่นพูดติเตียนไซร้

ก็จะไม่พึงมีใครวิเศษในธรรมทั้งหลายได้เลย

เพราะคนส่วนมาก ต่างกล่าวยืนยันในแนวทางของตน

พากันกล่าวถึงธรรมของผู้อื่นว่า เป็นสิ่งเลวทราม

การบูชาหลักการของตน เป็นเรื่องแท้จริง

เหมือนสมณพราหมณ์พากันสรรเสริญแนวทางของตน ฉะนั้น

การว่าร้ายทุกอย่างก็พึงมีอยู่แท้จริง

เพราะความหมดจดของสมณพราหมณ์เหล่านั้น

เป็นเรื่องเฉพาะตนเท่านั้น

ญาณที่ผู้อื่นพึงแนะนำไม่มีแก่พราหมณ์

ความตกลงใจแล้วยึดมั่นในธรรมทั้งหลาย ก็ไม่มี

เพราะฉะนั้น พราหมณ์จึงล่วงเลยการวิวาททั้งหลายได้แล้ว

แท้จริง พราหมณ์ไม่เห็นธรรมอื่นว่า เป็นของประเสริฐ

สมณพราหมณ์บางพวกเชื่อความหมดจดเพราะทิฏฐิว่า

เรารู้ เราเห็นความหมดจดนี้ว่า มีจริง

ถ้าสมณพราหมณ์ผู้หนึ่งได้เห็นแล้ว

จะมีประโยชน์อะไรด้วยการเห็นนั้นแก่สมณพราหมณ์เหล่านั้นเล่า

เพราะพวกสมณพราหมณ์แล่นเลย(ทางแห่งความหมดจด)แล้ว

ย่อมกล่าวความหมดจดด้วยการเห็นอื่น

นรชนเมื่อเห็นย่อมเห็นนามรูป

หรือครั้นเห็นแล้วก็รู้จักเฉพาะนามรูปเหล่านั้นเท่านั้น

นรชนเห็นนามรูปมากบ้าง น้อยบ้างโดยแท้

ถึงอย่างนั้น ผู้ฉลาดทั้งหลายก็ไม่กล่าวความหมดจด

เพราะการเห็นนามรูปนั้น

นรชนผู้มีปกติกล่าวด้วยความเชื่อมั่น

ไม่ใช่คนที่ใครพึงแนะนำได้ง่าย

เป็นผู้เชิดชูทิฏฐิที่กำหนดไว้แล้ว

อาศัยศาสดาใด ก็กล่าวว่าศาสดานั้นดีงามเพราะทิฏฐินั้น

นรชนนั้นผู้กล่าวความหมดจดได้เห็นว่าแท้จริงในทิฏฐินั้น

พราหมณ์พิจารณาแล้ว ย่อมไม่เข้าถึงความกำหนด

ไม่แล่นไปด้วยทิฏฐิ ทั้งไม่ผูกพันด้วยตัณหาหรือทิฏฐิเพราะญาณ

พราหมณ์นั้นครั้นรู้แล้วก็วางเฉยทิฏฐิสมมติที่เกิดจากปุถุชน

แต่สมณพราหมณ์เหล่าอื่นพากันถือมั่น

มุนีสลัดกิเลสเครื่องร้อยรัดในโลกนี้แล้ว

เมื่อคนทั้งหลายเกิดวิวาทกันแล้ว

ก็ไม่เข้าไปเป็นฝักเป็นฝ่าย

เมื่อคนทั้งหลายไม่สงบ มุนีนั้นเป็นผู้สงบ วางเฉย ไม่ถือมั่น

แต่สมณพราหมณ์เหล่าอื่นพากันถือมั่น

มุนีละอาสวะเก่า ไม่ก่ออาสวะใหม่

ไม่ดำเนินไปตามความพอใจ

ทั้งไม่มีปกติกล่าวด้วยความเชื่อมั่น

มุนีนั้นเป็นนักปราชญ์ พ้นขาดแล้วจากทิฏฐิทั้งหลาย

ติเตียนตนเองไม่ได้ ไม่ติดอยู่ในโลก

มุนีนั้น เป็นผู้กำจัดเสนา ในธรรมทั้งปวง

คือในรูปที่เห็น เสียงที่ได้ยิน หรืออารมณ์ที่รับรู้อย่างใดอย่างหนึ่ง

มุนีนั้นเป็นผู้ปลงภาระ ลงแล้ว พ้นขาดแล้ว

ไม่มีความกำหนด ไม่เข้าไปยินดี

ไม่มีความปรารถนา

มหาวิยูหสูตรที่ ๑๓ จบ