๑๐. นาควิมาน ที่ ๑ เล่ม ๒๖

สุสุกฺกขนฺธํ อภิรุยฺห นาคํ

อกาจินํ ทนฺติพลึ มหาชวํ

(๑) อารุยฺห คชํ วรํ สุกปฺปิตํ ๑

อิธาคมา เวหาสยมนฺตลิกฺเข.

ท่านขี่ช้างเผือกผ่อง ไม่มีตำหนิ มีงางอนงาม ทรงพลัง

ไปได้เร็วมาก เป็นคชสารประเสริฐ ควรแก่การขับขี่

ผูกสายรัดประคนทองคำไว้เรียบร้อย เหาะมาที่นี้

นาคสฺส ทนฺเตสุ ทุเวสุ นิมฺมิตา

อจฺโฉทกา ปทุมินิโย สุผุลฺลา

ปทุเมสุ จ ตูริยคณา ปวชฺชเร

อิมา จ นจฺจนฺติ มโนหราโย.

ที่งาทั้งสองของพญาคชสารล้วนมีสระโบกขรณีเนรมิต

มีน้ำใสสะอาด ดารดาษด้วยปทุมชาติมีดอกบานสะพรั่ง

ในดอกปทุมทุก ๆ ดอกมีหมู่ดุริยเทพบรรเลงเพลง

และมีเหล่าเทพอัปสรนี้ฟ้อนรำชวนให้เกิดความรื่นเริงบันเทิงใจ

เทวิทฺธิปตฺโตสิ มหานุภาโว

มนุสฺสภูโต กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาโว

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ท่านได้บรรลุเทวฤทธิ์ มีอานุภาพมาก

เมื่อท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไรท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต.

ปญฺหํ ปุฏฺโฐ วิยากาสิ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพบุตรนั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า

อฏฺเฐว มุฏฺฐิปุปฺผานิ (๑) กสฺสปสฺส มเหสิโน (๒)

ถูปสฺมึ อภิโรเปสึ (๓) ปสนฺโน เสหิ ปาณิภิ.

ข้าพเจ้าเลื่อมใสแล้ว ได้นำดอกไม้แปดกำมือเท่านั้น

ไปบูชาที่พระสถูปของพระผู้มีพระภาคทรงพระนามว่ากัสสปะ

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่(คือนิพพาน)ด้วยมือทั้งสองของตน

เตน เมตาทิโส วณฺโณ เตน เม อิธ มิชฺฌติ

อุปฺปชฺชนฺติ จ เม โภคา เย เกจิ มนโส ปิยา.

เพราะบุญนั้นข้าพเจ้าจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่ข้าพเจ้าในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจบังเกิดแก่ข้าพเจ้า

อกฺขามิ เต ภิกฺขุ มหานุภาว

มนุสฺสภูโต ยมกาสิ ปุญฺญํ

เตนมฺหิ เอวญฺชลิตานุภาโว

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ปฐมนาควิมานํ ทสมํ.

ข้าแต่ภิกษุผู้มีอานุภาพมาก ข้าพเจ้าขอกราบเรียนว่า

เพราะบุญที่ได้ทำไว้สมัยเมื่อเกิดเป็นมนุษย์

ข้าพเจ้าจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ปฐมนาควิมานที่ ๑๐ จบ