๘. นาวาวิมาน ที่ ๓ เล่ม ๒๖

สุวณฺณจฺฉทนํ นาวํ นาริ อารุยฺห ติฏฺฐสิ

โอคาฬฺหสิ โปกฺขรณึ ปทุมํ ฉินฺทสิ ปาณินา.

เทพนารี เธอขึ้นอยู่บนเรือประทุนทอง

ล่องลอยเข้าสู่สระโบกขรณี เด็ดดอกปทุมอยู่

กูฏาคารา นิเวสา เต วิภตฺตา ภาคโส มิตา

ททฺทลฺลมานา (๑) อาภนฺติ สมนฺตา จตุโร ทิสา.

วิมานเรือนยอดของเธอ

จัดแบ่งไว้แต่ละส่วนอย่างเหมาะสม

ส่องสว่างรุ่งเรืองรอบทั้ง ๔ ทิศ

กน เตตาทิโส วณฺโณ เกน เต อิธ มิชฺฌติ

อุปฺปชฺชนฺติ จ เต โภคา เย เกจิ มนโส ปิยา.

เพราะบุญอะไรผิวพรรณเธอจึงงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่เธอในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่เธอ

ปุจฺฉามิ ตํ เทวิ มหานุภาเว

มนุสฺสภูตา กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาวา

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

เทพธิดาผู้มีอานุภาพมาก ตถาคตขอถามว่า

เมื่อเธอเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไรเธอจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

สา เทวตา อตฺตมนา สมฺพุทฺเธเนว ปุจฺฉิตา

ปญฺหํ ปุฏฺฐา วิยากาสิ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพธิดานั้นดีใจที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสถาม

จึงทูลตอบปัญหาผลกรรม

ตามที่พระผู้มีพระภาคตรัสถามว่า

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา

ปุริมาย ชาติยา มนุสฺสโลเก

ทิสฺวาน ภิกฺขู ตสิเต กิลนฺเต

อุฏฺฐาย ปาตุํ อุทกํ อทาสึ.

ชาติก่อนหม่อมฉันเกิดเป็นมนุษย์

อยู่ในหมู่มนุษย์ในมนุษยโลก

ได้เห็นภิกษุหลายรูปผู้เหน็ดเหนื่อยกระหายน้ำ

จึงขมีขมันถวายน้ำให้ท่านดื่ม

โย เว กิลนฺตาน ปิปาสิตานํ

อุฏฺฐาย ปาตุํ อุทกํ ททาติ

สีโตทกา ตสฺส ภวนฺติ นชฺโช

ปหูตมลฺยา พหุปุณฺฑรีกา.

ผู้ใดแล ขมีขมันถวายน้ำให้ภิกษุหลายรูป

ผู้เหน็ดเหนื่อยกระหายน้ำได้ดื่ม

แม่น้ำหลายสายมีกระแสน้ำใสเย็น มากไปด้วยสวนไม้ดอก

มีบัวขาวอยู่มากมายย่อมเกิดแก่ผู้นั้น

ตํ อาปคา อนุปริยนฺติ สพฺพทา

สีโตทกา วาลุกสนฺถตา นที

อมฺพา จ สาลา ติลกา จ ชมฺพุโย

อุทฺทาลกา ปาฏลิโย จ ผุลฺลา.

วิมานนั้นมีแม่น้ำหลายสายไหลล้อมรอบอยู่ประจำ

สายน้ำมีทรายมูล มีกระแสน้ำใสเย็น

มีหมู่ไม้มะม่วง ไม้สาละ ไม้หมากหอม ไม้หว้า

ไม้ราชพฤกษ์และหมู่ไม้แคฝอย ผลิดอกออกผลสะพรั่ง

ตํ ภูมิภาเคหิ อุเปตรูปํ

วิมานเสฏฺฐํ ภุส โสภมานํ

ตสฺเสว กมฺมสฺส อยํ วิปาโก

เอตาทิสํ ปุญฺญกตา ลภนฺติ.

วิมานอันเลอเลิศ มีภูมิภาคเช่นนั้น

เป็นส่วนประกอบงดงามเหลือเกิน

นี้เป็นผลของกรรมนั้นนั่นเอง

ผู้ทำบุญไว้แล้วย่อมได้วิมานเช่นนี้

กูฏาคารา นิเวสา เม วิภตฺตา ภาคโส มิตา

ททฺทลฺลมานา อาภนฺติ สมนฺตา จตุโร ทิสา.

วิมานที่อยู่ของหม่อมฉันมีเรือนยอด

จัดแบ่งไว้แต่ละส่วนอย่างเหมาะสม

ส่องสว่างรุ่งเรืองรอบทั้ง ๔ ทิศ

เตน เมตาทิโส วณฺโณ เตน เม อิธ มิชฺฌติ

อุปฺปชฺชนฺติ จ เม โภคา เย เกจิ มนโส ปิยา.

เพราะบุญนั้นผิวพรรณหม่อมฉันจึงงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่หม่อมฉันในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่หม่อมฉัน

อกฺขามิ เต พุทฺธ มหานุภาว

มนุสฺสภูตา ยมกาสิ ปุญฺญํ

เตนมฺหิ เอวญฺชลิตานุภาวา

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสติ.

เอตสฺส กมฺมสฺส อยํ วิปาโก (๑)

อุฏฺฐาย (๒) พุทฺโธ อุทกํ อปายีติ. (๓)

ตติยนาวาวิมานํ อฏฺฐมํ.

ข้าแต่พระพุทธองค์ผู้ทรงอานุภาพมาก หม่อมฉันขอกราบทูลว่า

เพราะบุญที่ได้ทำไว้สมัยเมื่อเกิดเป็นมนุษย์

หม่อมฉันจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

นี้เป็นผลของกรรมที่พระพุทธองค์ทรงเสวยน้ำ

ที่หม่อมฉันขมีขมันถวายนั้น

ตติยนาวาวิมานที่ ๘ จบ