๘. สุสัมมุฏฐสูตร เล่ม ๑๕

เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

เยสํ ธมฺมา สุสมฺมุฏฺฐา ปรวาเทสุ นียเร

สุตฺตา เต นปฺปพุชฺฌนฺติ กาโล เตสํ ปพุชฺฌิตุนฺติ ฯ

๑ สี. อปฺปฏิวิธิตา ฯ ๒ สี. ม. นิยฺยเร ฯ ๓ ยุ. เต สมฺพุทฺธา สมฺมทญฺญา ฯ

เทวดานั้น ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้วแล ได้กล่าว คาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า

ธรรมทั้งหลายอันชนพวกใดลืมเลือนแล้ว ชนพวกนั้น ย่อมถูกจูงไปในวาทะของชนพวกอื่น ชนพวกนั้นชื่อว่ายังหลับไม่ตื่น(กาลนี้) เป็นกาลควรเพื่อจะตื่นของชนพวกนั้น ฯ

เยสํ ธมฺมา อสมฺมุฏฺฐา ปรวาเทสุ น นียเร

สมฺพุทฺธา สมฺมทญฺญาย จรนฺติ วิสเม สมนฺติ ฯ

ธรรมทั้งหลาย อันชนพวกใดไม่ลืมเลือนแล้ว ชนพวกนั้นย่อมไม่ถูกจูงไปในวาทะของชนพวกอื่น บุคคลผู้รู้ดีทั้งหลายรู้ทั่วถึงโดยชอบแล้วย่อมประพฤติเสมอในหมู่สัตว์ผู้ประพฤติไม่เสมอ ฯ