๑๑. สุตตเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๑ อหํ ปุเร ปพฺพชิตสฺส ภิกฺขุโน

สุตฺตํ อทาสิ อุปคมฺม ยาจิตา ตสฺส

วิปาโก วิปุลํ ผลูปลพฺภติ

พหู ๑ จ เม อุปฺปชฺชเร วตฺถโกฏิโย ฯ

ปุปฺผาภิกิณฺณํ รมิตํ วิมานํ

อเนกจิตฺตํ นรนาริเสวิตํ

สาหํ ภุญฺชามิ จ ปารุปามิ จ

ปหูตวิตฺตา น จ ตาว ขียติ ฯ

ตสฺเสว กมฺมสฺส วิปากมนฺวฺยา ๒

สุขญฺจ สาตญฺจ อิธูปลพฺภติ

สาหํ คนฺตฺวา ปุนเทว มานุสํ

กาหามิ ปุญฺญานิ นยยฺยปุตฺต มนฺติ ฯ

สตฺต ตุวํ วสฺสสตา อิธาคตา

ชิณฺณา จ วุฑฺฒา จ ตหึ ภวิสฺสสิ

สพฺเพว เต กาลกตา จ ญาตกา

ตฺวํ ๑ ตตฺถ คนฺตฺวาน อิโต กริสฺสสีติ ฯ

สตฺเตว วสฺสานิ อิธาคตาย เม

ทิพฺพญฺจ สุขญฺจ สมปฺปิตาย

สาหํ คนฺตฺวา ปุนเรว มานุสํ

กาหามิ ปุญฺญานิ นยยฺยปุตฺต มนฺติ ฯ

โส ตํ คเหตฺวาน ปสยฺห พาหายํ

ปจฺจานยิตฺวาน ปุนเรว ๒ เถรึ สุทุพฺพลํ

วชฺเชสิ อญฺญํปิ ชนํ อิธาคตํ

กโรถ ปุญฺญานิ สุขูปลพฺภตีติ ฯ

ทิฏฺฐา มยา อกเตน สาธุนา

เปตา วิหญฺญนฺติ ตเถว มานุสา

กมฺมญฺจ กตฺวา สุขเวทนียํ

เทวา มนุสฺสา จ สุเข ฐิตา ปชาติ ฯ

สุตฺตเปตวตฺถุ เอกาทสมํ ฯ

๑ ม. พหุกา ฯ ๒ อนฺวายาติปิ ทิสฺสติ ฯ

๑ ม. กึ ฯ ๒ ม. อยํ ปาโฐ นตฺถิ ฯ

เมื่อก่อน ฉันได้ถวายด้ายแก่พระปัจเจกพุทธเจ้าซึ่งเข้าไป ขอถึงเรือนของฉัน วิบากแห่งการถวายด้ายนั้น ฉันจึงได้เสวยผลอันไพบูลย์อย่างนี้ประการหนึ่ง ผ้ามากมายหลายโกฏิบังเกิดแก่ฉัน วิมานของฉันเกลื่อนกล่นไปด้วยดอกไม้ น่ารื่นรมย์ วิจิตรด้วยรูปภาพต่างๆ เพรียบพร้อมไปด้วยเทพบุตรเทพธิดาผู้เป็นบริวาร ฉันเลือกใช้สอยนุ่งห่มตามชอบใจถึงเพียงนี้ สรรพวัตถุอันปลื้มใจมากมายก็ไม่หมดสิ้นไป ฉันได้รับความสุขความสำราญในวิมานนี้ เพราะอาศัยวิบากแห่งกรรมนั้น ฉันกลับไปสู่มนุษยโลกแล้ว จักทำบุญให้มากขึ้น ข้าแต่ลูกเจ้า ขอท่านจงนำฉันไป

สู่ถิ่นมนุษย์เถิด.

เวมานิกเปรตนั้นกล่าวว่า

ท่านมาอยู่ในวิมานนี้ถึง ๗๐๐ ปี เป็นคนแก่เฒ่าแล้ว จักไปอยู่ในมนุษยโลกทำไม อนึ่ง ญาติของท่านตายไปหมดแล้ว ท่านไปจากเทวโลก

นี้สู่มนุษยโลกนั้นแล้ว จักกระทำอย่างไร?

หญิงนั้นกล่าวว่า

เมื่อฉันมาอยู่ในวิมานนี้ ๗๐๐ ปี ได้เสวยทิพยสมบัติ และความสุขอิ่มหนำแล้ว ฉันกลับไปสู่ถิ่นมนุษย์แล้ว จักทำบุญให้มากขึ้น ข้าแต่ลูกเจ้า

ขอท่านจงนำฉันไปส่งถิ่นมนุษย์เถิด.

เวมานิกเปรตนั้น จับหญิงนั้นที่แขน นำกลับไปสู่บ้านที่นางเกิด แล้วพูดกะหญิงนั้นซึ่งกลับเป็นคนแก่ มีกำลังน้อยที่สุดว่า ท่านพึงบอกชนแม้อื่นที่มาสู่ที่นี้ว่า ท่านทั้งหลายจงทำบุญเถิด ท่านทั้งหลายจะได้รับความสุขเราได้เห็นเปรตทั้งหลาย ผู้ไม่ได้ทำความดีไว้เดือดร้อนอยู่ ฉันใด มนุษย์ทั้งหลายก็ฉันนั้น ก็หมู่สัตว์คือเทวดาและมนุษย์กระทำกรรม อันมีสุข

เป็นวิบากแล้ว ย่อมเป็นผู้ดำรงอยู่ในความสุข.

จบ สุตตเปตวัตถุที่ ๑๑.